yakında elveda brüksel...

gece 4 bruksel'de gun agariyor

2009-07-05T04:29:00.004+02:00

sabahi kofte yiyerek karsiladik. emirgan koftecisini kapatip evlere dagiliyoruz. saat 4, bruksel'in bos yollarinda eve donuyorum. arabanin penceresinden iceri yaz kokusu giriyor. insanin belcika'da olduguna inanmasi zor geliyor. demek ki buraya da yaz gelirmis. arabayi parkedip disari cikiyorum. apartmanlarin uzerinden gun doguyor. oysa daha bir kac saat oldu hava kararali. kuzeyde olmanin yan etkileri. sokak bombos. arabada melonkolik bir muzik caliyordu. ve ben dusunuyordum. herkes eninde sonunda yalniz, arada sirada aksinin oldugunu dusunerek kendini kandirsa da. disaridan kus sesleri gelmeye basliyor. kuslar uyandi ve ben uykuya daliyorum. bunu cok onceleri bir kere daha yasayip yazmistim. benzer seyler mi hissediyordum. o zaman butun gun parkta badminton oynamamistim. erkeklerin summer pastel chic, kadinlarin very chochana giyinmesi gereken bir partide dans etmemistim. beni evde bekleyen her zaman ilgiye muhtac kedim yoktu. o zaman istanbul'da deprem sonrasi korkunc bir seyler vardi. bu sabah avrupa'nin kuzeyinde bombos sokaklardan baska bir sey yok.

nargileli bir hayata donus

2009-07-04T00:58:00.006+02:00

nargile uzun zamandir olmadigi kadar guzel. zaten hayat ne kadar boktansa nargile de o kadar guzel geliyor. tutun yanmiyor, komur bitmiyor, duman hicbir delikten sizmadan dogrudan gelip oturuyor adamin cigerlerine. boyle zamanlarda sarkilar fena vuruyor. yanimda yatan kedim bile kafasini kaldirip bana miv diyor. insanin kalkip gidesi geliyor. en sevdigi yerleri dusunuyor, gece acik denizde suyun dibine cokerkenki yildizlari. nerde o guzellik diye soruyor insan. hayatin siradanligini kirip gidebilsem. ama nargile de bitecek eninde sonunda ve yatacagiz. ben de hatirlarim belki bir gun bu sarkiyi...

2009-06-11T23:07:00.003+02:00

asagidaki tas, aachen'da drehturm'daydi. gecen haftasonundan kalma. bunu gorunce aklima gaudi geldi ister istemez. bir tane de sagrada familia'nin kulesinden inerken. bu da gecen seneden kalma.

2009-06-01T13:02:00.002+02:00

Bu sekilde bir sey var, illa dokunmam gerekiyor. Ortaokul yazlarinda deniz kabugu bulmak icin daldigim zamanlari hatirlatiyor. Bu sabah ruyamda ucuyordum. Ucgen kanatti sanirim. Ama yerden havalanip dogrudan ucmaya basliyordum. Insan ruyasinda boyle bir sey gorunce uyaninca da ucmak istiyor, gun icinde unutuyor, gece olunca yine. Artik ruyayi unutana kadar. Heyecanli bir seyler yapmayali uzun zaman oldu. Eskiden motorum vardi, altimdan kayip gidecekmis gibi hizlanirdi. Haci, bi ucsak bu aralar fena olmaz ya!

bruksel caz maratonu

2009-06-01T11:53:00.003+02:00

bu haftasonu bruksel'de caz maratonu vardi. cumartesi gecesi acikhavada bir grubu dinlemeye gidebildim. besiktas macini kebapcida izleyip sonra 34 numarali bir arabaya atlayip turk mahallesinde zafer turu attiktan sonra. avrupa kupasi sirasindaki kutlamalara gore bayagi sonuktu. anlasilan Schaarbeek Carsi yeterince guclu degil. Futbol-kebabci-korna turu uclemesine biraz kultur katalim deyip verdik elimizi gittik St. Catherine'e.
Oncesinde arabayi park ettigimiz katli otoparkin cati katindan bruksel'in manzarasina bir goz atmak artik sart oldu. buraya ne zaman parketsem yere serilmis muhabbet eden gruplar goruyorum. eksik olan tek sey plaj atesi ve gitar.
Caz maratonu demisken biraz Bruksel'e deginmeden olmaz. Yeni yeni keyfine varmaya basliyoruz bu sehrin. Iskaladigimiz cok tarafi var, anadilini konusmadigimiz bir cok sehirde olacagi gibi ve de is hayatinin herseye boyun egdiren saatleriyle. Ama su Mayis-Haziran aylarinda, havalar limonata gibiyken ve de gece ancak saat 10'dan sonra basliyorken bu sehir gercekten cok keyifli.
Bir de butun gun beni evde bekleyen birisi var. Ev ahalisinin nufusu 3'ten bir eksilince kaldik bir basimiza. Gece gec saatte gelince onunla oynamayi ihmal edersem miyavlaya miyavla aglayip duruyor. Bu aralar o kadar oyun meraklisi ki, basetmek mumkun degil. Kapinin onundeki aglamalarina dayanamayip dun tasmasini takip yine parka cikardim. Kendini kopek saniyor artik bu. Parkta zor zaptettigim icin bir sure sonra yine kucagima alip sus kopegi muamelesiyle biraz da kucakta gezdirdim. Eve geldigimizde rahatlamis, misil misil uyumaya hazirdi. ! Ama sabah olunca basladi miyavlamalar yine. Kardesim isim gucum var benim, 5 dakkada bir bilgisayarin basindan kalkip ipin ucuna baglanmis farenle seni kosturmak zorunda miyim ben? Evi terkedip mezun olmaya gidenlere buradan acil olarak sesleniyorum. Bir an once gelip sununla ilgilenin lutfen, bu ilgi manyagi bir sey oldu

gunesli bir Pazar sismek mi gerek yoksa bisiklet mi?

2009-05-12T21:13:00.004+02:00

Bu haftasonu oldugu gibi inanilmaz guzel bir havayla karsilasinca artik biliyoruz ki, butun hafta bunun cezasini cekecegiz ve Bruksel'in yagmurlarinda islanacagiz. O zaman da geri donup gunesli bir Pazari hatirlamaktan baska yapacak bir sey kalmiyor. Boyle guzel havalarda sorun, bizim gibi herkesin oturup bir seyler icebilecegi, keyif yapacagi yerlere ususmesi. Boyle olunca da yer bulmaya, sandalye cekmeye calisirken keyif bulalim derken daha cok stres oluyorsunuz. Bu sebeple biz de hadi alternatif bir mekan bulalim dedik, ULB universitesinin oralarda daha cok ogrencilerin takildigi mahalleye uzandik. Daha once gece ugradigimiz bir barin gizli bahcesini arabayla gecerken goz ucuyla farkedip hemen parkedip attik kendimizi iceri. Agaclarin arasinda sokaktan soyutlanmis, cok guzel gunes vuran masalardan birini sectik. Hatta o kadar az kisi vardi ki, simariklik edip arada masa bile degistirdik. Bir iki saat burada kitaplarimizi okuduk ve arada gelinecek yerler listesine bir ekleme daha yapmis bulunduk.

Bu asagida gorunen super funny bike da benim yeni pisikletim. Kendisi onceki haftasonu memlekete yaptigimiz kacamak sirasinda kizlaragasi hanindan alindi. Su anda is yerimde masami susluyor. Her gelen bir oynamadan ve geyiklemeden gecemiyor. Tam fonksiyonel bir oyuncak, pedali cevirince teker donuyor. Frenler bile calisiyor, yalniz balatalar biraz asinmis gibi. Bundan sonra masama ugrayanlari ani fren yapmamak konusunda uyarmam sart oldu. Haftasonu daha cok mu bisiklete binmem gerekiyor nedir? Zaten sirkette bir suru Hollandali var. Bu haftasonu yok 5 saat bisiklet bindim, yok 150 km yaptim diye diye kil ediyorlar adami. Tamam yap arada sirada da her haftasonu her haftasonu, derdiniz nedir anlamadim. Ondan sonra neden tour de france'i kazanan cikmiyor Konya'dan. Aha iste bu yuzden, super funny bike...

bizim mahallede yuruyusler

2009-05-12T21:07:00.002+02:00

Aksamuzeri isten geldigimde hava guzelse yapmayi en sevdigimiz seylerden birisi bizim mahalledeki yuruyuslerimiz. 2 sene once buraya kendi basima ilk tasindigimda ne guzel bir mahalle secmisim. Ilk bir sene butun hafta suren is gezilerinden dondugumde bakkalim, cakkalim, hatta 2 donercim gecenin gec saatlerinde bile imdadima kosuyordu. Is gezileri bitip bizimkisi de yanima tasininca buralarin diger keyifli yanlarini da kesfettik. Her yuruyuste ya ilginc bir bina, dukkan ya da baska bir ayrinti goruyoruz. Asagida bunlardan bir potpori sunmak isterim.

anadolu 1913

2009-04-19T22:54:00.006+02:00

izmir'e gitmenin en keyifli yanlarindan biri donuste pisonun kutuphanesinden bavula atilan kitaplar. bunlardan biri anadolu 1913. yazar bela horvath adinda macar gezgin, 1913 yilinda ic anadolu'yu geziyor. bazi seylerin nasil hic degismedigini gorup vay hiyar herif turkler'i ne kadar da iyi tanimis, anlatmis demekten kendimizi alamiyoruz. adam anadolu'yu ve insanini cok sevmis, seyahat sirasindaki butun sefaletine ragmen. Bu ulkenin sahip oldugu o huzur veren duraganligi cok iyi kavramis:

"Sakin ve kursuni gokyuzu. Sen, Bati dunyasinin sabirsizca bir seylerin pesinde hep kosusturan, sinirli insanlarinin hep ulasmak isedigi, ama hicbir zaman cozemeyecegi bir sir olarak kalacaksin."

Benim de arada sirada bu gurbet ellerinde Belcika insanindan sıkıldıgım zamanlarda ozledigim ve sonra ulan simdi memlekette olsam cok sinirlenirdigim dedigim insanimizin hayata karsi merak eksikligini de iyi anlatmis:

"Turk insani kaderci ve elindekiyle yetinebilen bir kisilige sahiptir. Bu ozelligi ona bir yandan, Bati'nin norotik, asabi, migrenli insanlarina gore hayatin daha derin tadina varabilme yetenegini verirken, diger yandan ise hayat karsisinda pasiflesmesine neden oluyor."

Daginik, duzensiz, plansiz Turk insani o zaman da koyleriyle kendini ele veriyordu:

"Kucuk ve disaridan sivanmis evlerin ortasinda koy meydani bulunuyorsa bu bir Tatar koyu demektir. Uzun bir sokakta sagli sollu dizilen evler koyun bir Cerkez koyu oldugunun isaretini veriyor. Eger evlerin dagilimi duzensiz ise bundan koyun bir Turk koyu oldugunu cikarabilirsiniz. "

ve de benim en sevdigim sey: Keyif. "Bu kavram Muslumanlar icin su fani dunyada tadilabilecek guzel seylerin tumu anlamina geliyor."

Son olarak evlenmeye dair:

"Evlenmek isteyen taraflar kadinin onunde ellerini Kuran'a basarak yemin etmekteydiler:
- Bu kizi aliyor musun?
- Evet.
- Bu adama variyor musun?
- Evet
- Hirsiz ve eskiya da olsa evet diyor musun?
- Evet"

Bu aralar bunu biraz daha degistirerek soyle sorabiliriz:

- Ergenekon olsa da evet diyor musun?
- Evet.

internet bitti

2008-11-22T00:07:00.003+01:00

tam internet bitti tartismalari hiz kesmisti ki, simdi de blog heyecani duruldu sanki. evliya celebi misali gezmekten yazmaya firsat mi oluyor diye avuturken kendimi, yerlesik hayata gecince pek bir sey degismedigini farkettim.

bu arada caktirmadan yine brukselli olduk. ispanya'yi kapatip temelli donus yapip evin tozunu aldik. her aksam otel yerine eve donmek nasil bir seymis su anda onu tecrube ediyorum. bruksel'i kesfetmeye basladim diyecegim ama gunler o kadar kisa ki pek firsat olmuyor. bu gece senenin ilk sulu kari dustu. sinemadan eve donerken her zamankinden farkli bir rotadan geceyim, cevre mahalleleri taniyayim dedim. yolun tam ortasina zipirlar bir adet saksi icinde cicek yerlestirmisler. durdum, el frenini cekip indim asagiya, saksiyi yolun kenarina yerlestirdim (ulan yoksa tuzak mi, simdi birileri atlar mi uzerime diye hafif huylanip caktirmadan etrafa bakindim). Memlekette olsak arkada bekleyen taksi coktan kornaya basmisti, burdaki efendi efendi beni izledi.

hava 5'te karardigindan yarin bisiklete normalden biraz daha erken gidecegim. gecen hafta donuma kadar camur oldum, bu sefer biraz daha efendi surecegim. havalar sogudu, fazla islanip gereksiz buzlanma yapmayalim. bisiklete bir bakim yapayim, fiteslerini ayarlayayim dedim. Cok amacli uc-ayagimla sistemi kurdum:

izmir

2008-09-13T18:48:00.003+02:00

insanin izmir'den uzun sure uzak kalmamasinda fayda var. projeyi erken bitirence kendi kendime bir kac gunluk tatil armagan ettim, atlayip geldim memlekete. havasini ne kadar ozlemisim, Cuma sabahi acik pencereden ilik ilik esiyordu izmir. 2 gundur enerji depoluyorum burada. yandaki arkadas da bobo, sen de nereden ciktin simdi der gibi bakiyor bana...

uzaklardan gelen bir soru

2008-09-09T23:50:00.001+02:00

naber canim?

mini clubman

2008-06-18T17:57:00.002+02:00

devamli araba kiralamanin guzelliklerinden birisi enteresan arabalar da surebilmek. hayatta satin almayacagin ama kullanmasi keyifli. gecen haftalardan mini cooper clubman. gordugunde insan ulen bu ne bicim bir sey diyor. tasarlayanlar bayagi bir eglenmisler. oyuncek araba gibin bir sey.

Roma'da sokak gosterisi

2008-06-16T00:05:00.008+02:00

Gecen sene Haziran'da gelmistim Roma'ya, gezmeye. Mr. Bush da buradaydi. Bu sefer de yine karsilastik. Anlasilan gezi programimiz ayni. Neyse fazla takilmadim, ben kendi isime baktim.
Bugun Piazza Navona'da bir sokak gosterisini izliyorduk, gosteriyi yapan akrobat-komedyen arkadas biraz takildi bize, biz de ona.

Gecen sefer Roma'nin bir cok onemli tarihi yerini gezmistim, St. Pieter kalmisti. Dun onu da gidip gorduk. Kubbe'den asagiya Roma'ya baktim. Roma fazlasiyla tarihi bir sehir. Her kosesinden tarihi bir sey firtliyor ama Istanbul'dan daha farkli. Yasayan bir muze gibi Roma, Istanbul'da ise tarih gunluk hayatin bir parcasi. O yuzden Roma'da gezmek zengin bir muzeyi asinlamaya benzerken Istanbul'da yasamak dunyada hicbir sehirde (en azindan benim gordugum) tecrube edilemeyecek bir his. Roma'dan Istanbul'a nerden geldik derseniz, ee bizde butun yollar Istanbul'a cikar!

nargile

2008-06-09T23:51:00.006+02:00

Oradan oraya seyahat etmenin durup dusunmeye engel olan bir yani var. Eskinden zaman elimin altindan kacip giderdi, simdi yanina mekani da aldi. Nedense hep ayni sarki caliyor bu aralar buralarda, ben neredeysem oralarda:

yar senin kalbin kirilmis
sozler sana dokunur

Arada mesafeler var, sarkinin devamini soylemeye engel:

ama bak ask sende de var
gozlerinden okunur

Gozler nerede, gozler yok...

Bruksel'e yalnizca bir gunlugune gittim bu haftasonu. Evin icinde ayni sarki bozuk plak gibi calip duruyordu. Disarida sokak lambalarina cicekler asmislardi. Dizlerini kendine cekip oturan kiz heykelinin uzerine kuslar pislemisti. Hareket etmeyen hersey kus pisliginden nasibini aliyordu, en azindan bu acidan sansliyim. En son ne zaman nargile icmeyi bu kadar istemistim?

Istanbul ne guzeldir simdi! Karakoy'den Kadikoy'e gecen vapurun kic tarafinda dusunceli bir adam sehrin en guzel ve en kesmekes manzarasina dalip gitmistir. Sultanahmet'te arkadaslarla Turk kahvesi icmek vardir simdi.

sigaramin dumanina sarsam
saklasam seni
gitme gitme
gittigin yollardan donulmez geri
gitme gitme
el olursun sevdigim
incitir beni...

Bruksel'de evde...

2008-06-02T18:28:00.003+02:00

Bir kere eve erken gelebilmek ne guzel bir seymis ya. Uzun zamandan sonra ilk defa Persembe'den dondum Bruksel'e ve haftasonu cok huzurlu ve yavas gecti. Ev keyfi yapmayi ve koltukta oturup etrafa bakinmayi ozlemisim.

milano'ya bahar gelmis

2008-04-29T00:32:00.007+02:00

bu haftasonu ana-ogul uzun zamandir yapmadigimiz bir seyi yaptik, haftasonu ucuncu bir sehirde bulusup bir guzel gezdik. o izmir'den, ben barselona'dan kalktik, milano'da bulustuk. cumartesi bir guzel park, bahce, katedral onu gezdik. 2008'in yaz modasini yakindan gormus olduk. bu sene gri ve sari renklerden gozlerinizi alamayacaksiniz sayin seyirciler, etek boylari kisalacak, gecen sene gundemde olan pastel tonlar yerlerini carttirak renklere birakacak. ozet olarak.

ve fakat hava ne kadar guzeldi. oysa en son milano'ya geldigimde arabanin camindaki buzu cuzdanimdan cikardigim saglik sigortasi kartinin ucuyla temizlemek zorunda kalmistim.

sehirde en sik gordugum agaclardan biri bir onceki yazida degindim sevgili capon agacim, yerini pek bir begenmis, serpilmis buyumus. bu kadar buyuk olabileceklerini bilmiyordum. capon diye onyargili yaklasmisim, bir cesit bonzai sanmisim. milano'da almis yurumusler.

otel, duome katedralinin hemen arkasinda, sabah attik kendimizi disari. unlu galeride oturup kahvalti yaptik. etraftan akan zenginligi sallamayip soyle bir keyfimize bakalim dedik. caylarimizi ictikten sonra dustuk yollara. sehir merkezinde tarihi binalarla tv anteni teknolojisinin uyumuna sahit olduk.

herbir asortik markanin magazalarinin oldugu dukkanlarin onunden gectik, parklar, bahceler fethettik ve en son milano'da yasayan lise arkadasi ve annesiyle como golune gittik, abdullah gul'un amca oglu klooney'in evini gormesekte etrafa soyle bir bakindik. ertesi sabah koylu koyune, yolcu yoluna hesabi geri donduk. ve yarim bir haftaya basladik. nitekim bu hafta Persembe isci bayrami, nese doluyor insan. cunku sevgili geliyor. bu demektir ki ben de bruksel yolcusu olacagim yakinda. he he..

bahar

2008-04-21T23:57:00.005+02:00

artik bahar mi geliyor bruksel'e gecikmis bir sekilde, yoksa yaz mi geldi catti bilmiyorum ama (son bir kac aydir pek ugramadigim icin acikcasi takip edemedim) degisikligi bizzat banyomda hissettim. gecen sene tam bu aralar aldigimiz bir capon agaci vardi, adini hatirlamiyorum, nedense hep edemame agaci diyesim geliyor. kipkimizi yapraklari vardi, o kadar da guzel yakismisti ki eve. zamanla kirmizi yapraklar sariya dondu, sonra birer birer dokuldu yapraklar. satan adam 10 yasinda demisti (muhendislikteki emniyet katsayisi benzeri gerceklik katsayisi ile, diyelim 0.5 ile carpsan en azindan 5 yasindadaydi demektir. bu kadar sene yasamis, oyle benim evde de kolay kolay olmez diye inatla yasatmaya calisiyordum) nihayet bu haftasonu gittigimde bir kipirdanma gordum ve pek bir sevindirik oldum. dallarin birinden iste boyle bir hayat belirtisi firtliyordu:

gogol

2008-04-19T19:03:00.003+02:00

kac tane "bir gun mutlaka hindistan'i gormek istiyorum' diyen insanla tanistiysam, bir o kadar "tam bir sefillik, bir daha hindistan'a gidersem ne olayim" diyen duydum. Bu haftasonu The Namesake filmini izlerken bir anda tekrar ilk grubun icinde buldum kendimi. Filmin muzikleri Buddha Bar'dan tanidigimiz Nitin Shawney'den, vokallerde zamaninda "bu ses insandan mi cikiyor" dedirten hintli abla vardi. Bir de tabii Nikolay Gogol almis basini gidiyordu butun film boyunca. Gogol'un paltosunu cok merak edip hemen okunacak kitaplar listesine attim. Tren'de Yabanci'yi okudugum zaman geldi aklima.

Hindistan - renklerden bahsetmeye gerek yok, sefaletten, sarkilardan. Ama danslara deginmeden olmaz. Master yaparken hintli bir arkadas vardi, sanirim hergun en azindan 2 bollywood filmi deviriyordu. Bir kac sahne izlemistim onun filmlerinden. 70'ler yesilcam filmleri kadar komik. hani boyle ormanda agaclarin arasinda saklanbac oynayan ve biraz sonra baslarina geleceklerden habersiz hudutsuz mutlu ciftler. tek fark, bollywood'da az arkalarinda 30 erkek - 30 kiz dans grubu olmadan ormana mormana gitmiyor hintli asiklar. danslar ne kadar abuk olsa da bir o kadar etkiliyor insani. Amerika'dayken hint gecelerinde dans etmisligim vardi, devamini getirmek isterim :)

eve bir turlu gidememek

2008-04-17T01:13:00.003+02:00

kac zamandir gidemiyorum bruksel'e. sabah otelden ayrildim, bavullar arabada, aksam eve, bruksel'e donecegim diye. iste problem cikti, kalmam gerekti projenin selameti icin. elimde bavullar geceyarisindan sonra otele donup resepsiyonda buldum kendimi. odaya cikip bavulu actim, dis fircasi ivir ziviri banyoya yerlestirdim, gomlekleri dolaba astim. huzunlensem mi, kufur mu etsem bilemiyorum. neyse ki balkonun kapisi acik, disaridan dalgalarin sesi geliyor...

bu da sabah otelden disarinin manzarasi.

nihayet barselona 1

2008-04-13T22:03:00.011+02:00

artik zamani gelmisti, soyle hic utanmadan turist turist onune gelenin fotografini cekerek barselona'yi kesfetmenin zamani gelmis de geciyordu. is icin epeydir geliyorum buraya, son bir kac aydir da neredeyse haftaicleri hep buradayim. haftasonlari eve, Bruksel'e donuyorum (ee arada sirada camasir yikamak gerekiyor). neyse iste bu kadar zamandir is icin buradayiz yemek yemek ve gece disari cikmak disinda pek bir muhabbetimiz olmamisti. ben de bu haftasonu yaptim bir program ve sabah attim kendimi yollara.

ilk olarak tabii ki sagrada familia vardi. hakkinda cok sey duymus, onunden cok gecmistim ama icine girince gaudi usta'ya hayran olasim geldi. ilkonce bu gercekten kilise mi diye supheye dustum. su zamanda bile fantastik, zamaninda nasil karsilanmistir bilemiyorum. ama barselona halki gaudi'yi bagrina bastigina gore, hosgormusler anlasilan. gaudi ustat dogadaki formlardan ilham almis (bircok mimar gibi ama daha gozle gorulur, dogada boyle ben de o zaman oyle yapacagim diyerekten). kilisenin sutunlari agac dallari gibi. iceride yaklasik bir 3 saat gecirdim, tepeye cikarak 'sana dun bir tepeden baktim aziz barselona' diye turkuler cigirdim. bol bol fotograf cektim.

koye donus

2008-03-21T18:06:00.004+01:00

yillarini gecirdigin sehre donus garip bir duygu. hele gainesville gibi ufak bir yer olunca. biraz once buradaki son 2 sene yasadigim evin oraya gittim. hava cok guzeldi, buranin en guzel zamanlari. yillardir her gun onunden gectigim posta kutularinin onunden gectim bir kere daha, nostaljik miyim nedir. tarif etmek zor. bir yandan garip bir ozlem duyoyor insan, bir yandan artik burada ve ogrenci olmadigina seviniyor. buradaki hayatin rahatligi ve rehavete fena halde alistiran zamanin yavas ilerleme vaziyeti var. devam edip yol almis olmak guzel.

nisan ayi, kuslarin en hareketli oldugu donem basliyor. gozlerim gokyuzunde, buradayken durbunle takip ettigim yirtici kuslari gorurum diye bakiniyorum. aklima salonda uzerine cok tatli bir gunes gelen koltukta uzanmis, pencereden gorulen agacin dallarina bakip tembellik yaptigim zamanlar geliyor. insani uyusturan bir rehavet havasi var bu sehirde. en azindan benim icin oyleydi. su anda avrupa'da fazlasiyla hizli, ordan oraya seyahat ettigim, yogun is hayatini bu yuzden seviyorum, son 6 yilla olan tezatligindan dolayi.

ama oglene dogru piknik masasinda kahvalti sonrasi caylari yudumlarken tavla oynayip keyif yapmanin tadi da bir baska oluyor ki tatil niyetine coook iyi geliyor.

denge ve risk

2008-03-10T08:14:00.002+01:00

hayatimda uzun zamandir olmayan 2 sey: denge ve risk. asfalt yolda dumduz seyir halinde olmaya denge diyemiyorum. girinti cikintili, bol tuzak, cukurlu bir yolda yere cakilmamayi basarmanin adi denge. risk ise tepelerin uzerinden daha hizli atlamak, yolun bol cukurlu kismina yonelmek. kendini bildikce daha cok risk alabiliyorsun. kendini bilmeden risk almanin adi aptallik. uzun zamandir sinirlarimi sorgulayan bir spor yapmamistim. uzun zamandir yere cakilmaktan tirsmanin ne kadar heyacan verici bir sey oldugunu unutmustum. insan cocukken zorluyor en cok sinirlarini. yuzmeyi ogreniyor, bisiklete binmeyi. ne kadar yuksekten atlarsa caninin yandigini. yuksek bir duvarin uzerine cikip asagiya bakmak, gidip gelip atlayip atlamamak konusunda kararsiz kalmak insanin en cok cocukken yaptigi bir sey. buyudukce sinirlar kabulleniliyor. haftasonu "turk'un camurla imtihani" vardi. en zor olan kismi ise sonrasinda bisikleti temizlemekti...

bisiklet

2008-03-03T23:46:00.003+01:00

ilk aklima gelen bisiklet bile degildi, traktordu daha cok. direksiyonlu ve 3 tekerli, plastik. sari renk hakimdi muhtemelen, genelde oyle olur. nasil kirildigini hatirlamiyorum. ama hayatimdan unutamayacagim bir sahne varsa o da ona veda edis animdir. canakkale'de bir yarin basindan denize yuvarlamistik amcamla. kayalarinda arasinda dalgalarla gidip geldigini hatirliyorum. yoklugu ise sonrasindan ilk hatirladigim. eve gidip gelip anneme cevabini herkesten iyi bildigim bir soruyu sordugumu hatirliyorum. "anne, benim bisiklet olmasa da, bisiklet gibi uzerine binebilecegim bir kamyounum var mi?" disarida hava guzel, butun cocuklar bisikletlerine biniyorlardi. ucurumdan yuvarlanan plastik bir traktorun aci intikami. bir cocugun mahzunlugu.

sonraki bisikletim yesildi. diyarbakir'daydik, orduevinde. demek ki siviller de girebiliyordu orduevine, ya da bir tanidik falan vardi. ne kadar heyecanli oldugumu hatirliyorum. disariyi bekleyemeden sabirsizca orduevinin icinde pedal ceviriyordum. benden buyuk bir cocugun yeni bisikletini binmeden iterek goturdugunu hatirliyorum, hayretle sormustum neden binmedigini. babamla yuruye yuruye sokaklardan gecerek eve gelmistik. babam eve cikmis, ben etrafimi saran mahallenin cocuklari arasinda yeni bisikletimle kalmistim. herkes bir kere bir tur atmak istiyordu. aslinda benim fikrim degildi, kalabaliktan bir cocugun onerisiydi. aksam yemegine eve ciktigimda bisikletimle beraber elimde bir tomar para vardi. mahallenin butun cocuklari bir tur atmislardi, ufak bir bedel karsiliginda da olsa. annemlerin cok guldugunu hatirlar gibiyim.

aradan cok zaman gecti, sinif bitirme hediyesi bmx'ler, secim yasaginda izmir'de bombos sahil yolunda hiz yapmalar, yazliktaki bisiklet ceteleri, gece yarisindan sonra gumuldur'un virajli daracik yollarinda maceralar, far niyetine koca dalgic fenerine karsidan gelen arabalarin selektor yapmasi, fena dususler, almanya'da deli bir yokus asagi yolda ellerimi iki yana acip hizla inerken beni sollayan arabanin arkasindan bana dehsetle bakan kizin yuzundeki ifade...

en son bruksel'in ormanlarinda buldum kendimi. haftaici yolculuklarindan bir nefes almak icin haftasonu patikalarinda pedal ceviriyorum. sevgilim ise hala bir fotografini gondermedigim icin sitem ediyor, bu yazi da onun icin, bir de fotograf. en buyuk banyolu evimde kendine yer eden yeni pisikletim:

barselona

2008-01-31T18:30:00.000+01:00

uzun gezintilerden sonra, asil olmam gereken yerdeyim. sayilir. yani hafta ici barselona, haftasonu bruksel. onumuzdeki 2-3 ay boyle olacak gibi. dun gece ilk defa tek basima kesfe cikma firsatini buldum barselona'da. yurumesi cok keyifli, mimarisi kendine ozgu. dun geceki binalardan palau de la musica catalana'nin cep telefonundan cekilmis bir fotografi asagida.

fotografta gorulen balkon camdan. gordugumde ilk aklima gelen nargile siselerine benzedikleriydi. ilgime mazhar olan ikinci bina catedral. ortacagdan kalma yan duvarlara teget sokakta yururken sokak bir anda klasik muzikle inlemeye basladi, enstruman akordiyon, calgici kendinden gecmis bir amcaydi. ama bir akordiyondan bu kadar farkli ses cikabilecegine ilk defa sahit oluyordum.

gaudi'ye ise baska bir yazida deginelim.

roma

2007-11-28T00:24:00.000+01:00

hazir yazmaya baslamisken bir de roma'dan bahsedeyim dedim. bir kac kere gitmek imkani oldu. ilk gittigimde bir cumartesi sabahtan aksami kadar gezme imkani da buldum. Ayni gun Bush da oradaydi, gerci iskaladik birbirimizi ama etrafta sayesinde bol bol carabinieri vardi. Bir gun icinde gezilebilecek her yerini gezdim. Is seyahatlerini boyle keyifi gezmelerle birlestirebilince iyi oluyor. Yoksa havaalani gormekten baska bir sey yapamiyoruz.

istanbul

2007-11-27T23:51:00.000+01:00

istanbul'da olmak guzel sey vesselam. anadolu yakasinda olsam da. aylardan sonra memleketteyim. aylardir dolasip durduktan sonra seyahatlerim beni sonunda istanbul'a getirdi. iki aksam ust uste kebap yemek icin bile degerdi. gittigim yabanci ulkelerin insanlariyla ingilizce, italyanca, fransizca, ispanyolca anlasmaya calisma cabalarinda sonra hic caba gostermeden etrafimdaki herkesle anlasabilmek cok ozledigim bir duyguymus. henuz toplantilardan cikip da bir sey gormek mumkun olmadi. artik Cuma gununu bekliyorum kendimi disari atip sevdigim sehirle hasret gidermek icin. ondan sonra trenle bir gece yolculugu beni bekliyor, Ankara'ya. ucakla seyahatten bikmisim. ayrica havaalanindan ve yollarinda harcanan zamandan. hicbir guvenlik kontrolunden gecmeden vasitaya binip hareket etmek istiyorum. hareket demisken bu aralar fazla hareket ediyorum. artik biraz durup nefes almak istiyorum. durup kendimi dinlemek. durup hicbir sey yapmamak. bir sure kimildamamak...

prag

2007-10-14T20:23:00.000+02:00

alismisiz bir kere cekoslovakyalilastiramadiklarimizdanmisiniz'a, cek cumhuriyeti cok yabanci geliyor, olmuyor. adamlarin dilinde sessiz kelimeler hep yanyana geliyor. havaalanindan itibaren dikkat etmeye basladim. dorder dorder yanyana geliyor sessiz harfler, sesli harflerde kisintiya gitmisler (bunlara unlu-unsuz de denilirdi, hey gidi ilkokul dilbilgisi dersleri, kucuk unlu uyumu, ulama, kaynastirma ve de pçtk).

havaalanindan sehre dogru arabayla yollaniyorum. havada duru bir serinlik var. nefesimi gorebiliyorum ama usumuyorum, gunes guzel vuruyor. tepelerden dolana dolana agaclarin arasindan sehrin kiyisina kuruldugu Vltava (3 sessiz harf) nehrine dogru yaklasiyorum. radyoda ilk karsima cikan kanali degistirme geregi duymuyorum (bruksel'de olsa 30 kere degistirmistim). pek keyifli bir elektronik caz caliyor, ben de pek keyifli bir halde Prag'a giriyorum. Oteli bulmadan once sehri arabayla bir kesfetmeye karar veriyorum. Sayisiz kopruden nehrin bir o yanina, bir bu yanina geciyorum (17 kopru varmis toplam, hepsinin uzerinden gecmek nasip olmadi). arada ulan hangi taraftaydim diye sordugum oluyor. hani sokaktaki bul macayi al parayicilar gibi. avrupa'nin bir cok sehrinde oldugu gibi caddelerin yuzde 80'i tek yon. bu konuya da ayri bir egilmek lazim. avrupa birligi'ne neden girmememiz gerektigine bir baska gecerli sebep bu olabilir. adamlar, en son tamam butun sartlari yerine getirdiginiz, kibris'i cocuk parki yaptiniz, 13 tane resmi dil ilan ettiniz ama simdi de butun caddelerinizi tek yon yapmaniz gerekiyor diyebilir. tek yonlu yol bizim dogamiza aykiri. gidecegi yere en kisa yoldan gitmeyi seven bir milletin cocuklariyiz biz, dolambacli yollar sabrimizi zorlar. ama iste avrupalilar cok seviyor, ben de o yuzden 'aman be bu da tek yonmus' diyerek otele done dolana sonunda variyorum.

prag fazlasiyla turistik bir sehir. roma gibi. hele charles koprusunun uzerinde adim atacak yer bulmak zor. ya sabah erken ya da gece gec saatte gitmek lazim. ben gece gittim.

bruksel

2007-09-30T13:45:00.000+02:00

gecenlerde Bruksel beni Pazar sabahi yatagimdan kaldirdi, uykulu uykulu pencereye goturdu. asagida panayirimsi bir goruntu vardi. butun sokak festival gibisin, katilmak istiyorum diyordu adeta.

bu manzara butun gun kendini tekrar etti, detone bir grubun soyledigi Fransizca sarkilar esliginde. bir ara inip yurudum, etrafa bakindim. guya yasadigim sehirdi Bruksel ama ayda yilda bir ugradigimdan pek bir yakinlik kurma firsatini yakalayamamistik. samimiyetin en onemli sarti ayni dili konusmak. 1,5 ay Fransizca dersi aldim ve bayagi da keyifli bir sekilde ilerlettim. fransizca menuleri okuma, taksi soforleriyle cat pat anlasma, levhalarda ne dedigini cozme konusunda yol aldim ama procem beni Ispanya'ya goturunce Fransizca bir anda uvey evlat durumuna soktu. Bu dusuncelerle mahalleyi soyle bir dolasip dondum eve.

bu arada her gittigim yerde bana sorulan soru 'ne olcek bu belcika'nin hali?' oluyor. 4 aya yaklasiyor neredeyse hukumetsizlik hali. vatandaslar umursamaz bir halde. ulan ulke bolunecek adamlar hicbir sey olmuyormus gibi hayatlarini yasamaya devam ediyorlar. tek tuk evlere Belcika bayraklari asilmis ama gormek icin ozellikle aramak gerekiyor. adamlarin milli marslarinin bile 3 versiyonu var, fransizca, flamanca, almanca. economist'te gecenlerde komik bir makale vardi (gerci belcikali olsam bayagi sinirlendirirdi bunu okumak -ya da belki de umursamazdim, simdi belcikalilar'i dusununce). Zamaninda Belcika'ni kurulmasinda gecerli bir sebep oldugunu, artik bu ulkenin varolma amaci kalmadigini, vazifesini yerine getirdigini falan soyluyordu. Peki bolunse nereden bolunecek, kim nereyi alacak asil soru o. Flaman bolgesi, Valon bolgesi, Bruksel ve de Turk mahallesi olarak dorde ayrilabilir bence. Yalniz Turk bolgesine girip cikarken pasaport kontrolu yaparlarsa kebap yemek zahmetli bir is haline gelebilir, o konuda biraz endiseliyim.

Aslinda buraya ilk geldigimde Flamanlar'a Valonlar'dan daha fazla sempatim vardi. Ama gorunen o ki zengin Flamanlar (issizlik oranlari Valonlar'in yarisindan az) issiz ve parasiz Valonlar'in sirtlarina yuk olmasindan bikmislar, adamlarin irkcilikta almis yurumus bir partileri var. Flaman bolgelerinde oturan arkadaslar irkci ve Ingilizce konusmayi reddeden komun calisanlarindan bayagi sikayetci.

Avrupa Birligi ulkeleri birlestirecegi yerde bolmeye basliyor. Normalde kuculdukce kendi baslarina ayakta kalamayacak ulkeler kulturel farklarinin daha fazla farkina variyor. Avrupa Birligi'nin guvencesinden dolayi. Kendi para birimlerini cikarmak zorunda degiller, aslanlar gibi yuro var. Ticarette herhangi bir AB ulkesi gibi davranabilirler. Orduya ihtiyaclari yok. Ekonomik olarak AB'nin korumasindalar, vs. Artik Belcika'ya ihtiyac yok, AB var...

is gezileri 2

2007-09-30T13:22:00.000+02:00

Bir haftada 6 sehir. 4 tanesi Italya. Milan, Mantova, Castelfranco (Franco'nun kalesinin icinde yemek yemek iyi geliyor), Venedik. 2 tanesi Fransa. Paris, Dijon. Atalarima ozenip sol seritte gocebelige gectim. Bir yerde bir gunden fazla gecirmiyorum. Otellerin yerlisi oldum. Gocebelikle Ramazan'i elimden geldigince baristirmaya calisiyorum, simdilik fena gitmiyor. Kalabalik iftar sofralarini, ezani dusunup isimi daha da zorlastirmamaya calisiyorum. Bir yerden bir yere gitmek, icgudulerime gore (yani gps'siz) yol bulmakta ustalasiyorum. Tarzanca yol sorup Italyanca tarif almak hergun yaptigim seyler. Henuz '2 km sonra kime sorsan gosterir' diyen buyuk buyukbabasi Galata'dan gocmus Venedikli'ye rastlamadim. Haftanin en keyifli bolumu tekneyle Venedik kanallarinda yapilan gezinti.

Fransa, Air France hosteslerinin kaba ve muhtemel Turk dusmanliklariyla tatsiz bir sekilde basliyor. Kabaliga tahammul gosterebiliyorum bir nebze ama Turk pasaportuna kine katlanamiyorum. Ufak capta bir patlama yasaniyor havaalaninda, Fransiz ablalar adlarini vermemekte direniyorlar, sikayette bulunulmasindan pek bir tirsiyorlar. Fransa'ya karsi engel olamadigim bir onyarginin icimde buyudugunu farkediyorum, gidisi tersine cevirecek birileriyle karsilasmayi umuyorum.

Yol arkadaslarim caktirmadan hizli Ispanyolca kursuna kayit ettiriyorlar beni, her yemekte yeni bir Ispanyolca cumle kuruyorum. Haftaya resmi olarak Ispanyolca derslerine basliyorum.

amerika

2007-09-30T13:08:00.000+02:00

En son yazdigimdan beri hayatimi ozetlemeyi 2 kelimeyle becerebilirim sanirim: Is gezileri. Bunlardan bir tanesi beni Amerika'ya ucurdu. NJ is gezisiyle Florida tatilini basariyla birlestirdim.

Amerika ucagina ilk adimimi attigimda etrafimdaki Amerikalilar'in bana ne kadar da yabanci oldugunu farkettim. Oysa bu ulkede o kadar uzun bir sure gecirdim ki. Sanirim burada ne kadar yasasam da bu adamlar bana hep baska bir gezegenden gelmis gibi gorunecekler. Aya adim atmakla bir ilgisi olabilir. Eski dunya - yeni dunya farki desem. Guney Amerikalilar'da boyle bir sey olmuyor. Birlesik Amerikanya vatandaslarina ozgu bir sey.

Bir yandan 6.5 sene yasadigim ulkeye tanidikliktan gelen bir yakinlik hissediyorum. Belcika'daki yabanciligimdan kurtuluyorum orada, yollarini, kisayollarini, dilini biliyorum. Bir yandan da kim bu insanlar, bu garip konusan, davranan, dunyanin geri kalanindan bu kadar farkli garip yaratiklar diyorum. Ucagin business kisminda blackberryli, gurultulu Amerikalilar arasinda Amerika'dan ayrildigima sevinir bir haldeyim.

Florida ise ayri bir hikaye. Kendini en guclu hissettiren duygu 'ulan amma uzun zaman gecirdim burada' diye haykiriyor. Tekrar orada olmanin verdigi huzursuzlukla, burada yasamanin rahatligina ozlem birbirine karisiyor. Hersey birbirine ne kadar yakin, yollar genis, yasam insani eblek eblek tembellestirecek kadar rahat. Baska bir sehirde, ulkede olduguma seviniyorum icten ice. Sevdigim insanlarin buradan yakinlara gelmesini bekliyorum. Sevdigim insanin yanima gelmesini bekliyorum.

6 sene tek bir sehirde yasamak icin cok uzun, eger kendi ulken, kendi sehrin degilse. Peki kendi ulkemde nasil olacak onu dusunuyorum. Istanbul'da 6 sene yasamak beni isyana suruklemez mi, bilmiyorum...

tek giris cok cikis belediyeye kayit esantiyonlu shengenistan vizesi

2007-06-03T20:39:00.000+02:00

Evet, sonunda Belcika burokrasisinin bir engelini simdilik astim gibi. Belcika'ya calismaya gelenler icin vize durumu bayagi karisik. Hiyar herifler ilk giriste 3 aylik tek giris/cikislik bir vize veriyorlar. Ancak belediyeye kayit yaptirdiktan sonra ulke disina cikabiliyorsun (daha dogrusu cikarsin ama bir daha giremezsin). Ama bu belediyeye kayit islemi aylar surebildigi icin elin kolun baglanmis oluyor. Ozellikle de benim gibi ilk haftadan is seyahati yapmasi gerekenlerin. Baktik kaydi beklemek cok uzun olacak, sirket 2. bir vizeye basvurdu. Gecici cok giris/cikisli bir vize. Yani olma esegim olme. Artik tek vize de yetmiyor. O da guya 10 gunde cikacakti, geciktikce gecikti. Sonunda haber geldi, Cuma gunu atlayip gittim bakanliga. Simdi git ogleden sonra gel dediler. Ogleden sonra gittigimde vize mize yoktu ortada ilkonce. Tam hay sizin... demek uzereydim ki biraz akli calisan bir kiz pasaportumu alip iceride bir odaya girip 10 dakka sonra geri geldi. Pasaportumda uzerine mavi tukenmezle yazilmis bir adet Schengen vizesi vardi. Bu vizede problem cikmazsa Pzt gunu nihayet yola cikiyorum. Ilk seyahat Roma'ya, bir hafta oradayim. Roma'ya ilk gidis. Haftaici hep calisacagim icin gezmeye zaman olmayacak ama geziyi haftasonuna dogru kaydirdim, Ctesi gunu guzelinden bir Roma turu yapmayi planliyorum.

Eve devam

2007-05-28T13:36:00.000+02:00

Etterbeek de ne demek? Ett, Keltce'de hizli hareket demekmis. Beek de Flamanca'da su, dere falan demek. Bizim sirket de Strombeek'te. Al sana bir dere daha. Ama ben iki yerde de cimmeye cam bulamadim o ayri. Isim 12. yy'dan kalma, o zamanlar illa vardi bir seyler.

Evin oldugu sokak civil civil. Sokagin en gorkemli binasi Notre-Dame-du-Sacré-Coeur. Notre Dame, Meryem Ana. Sacré-Coeur da kutsal kalp oluyormus. Kiliseyi gorunce ilk bir korktum. Tamam Avrupa medeniyeti, yasadigin ulkeye uyum sagla, vs ama hergun can sesi biraz kasabilirdi. Neyse korktugum olmadi, Pazar gunleri arada sirada kendilerinden geciyorlar ama cift cam sagolsun cok canim yanmiyor. Iste kilisenin kulesi evden (yere yatinca) genis aci bu sekil gozukuyor.

Sokaktaki diger en onemli yer ise bizim durumcu. Side durum. Hayat kurtarici. Durumun icine 3 kofte atiyor, kizarmis patates, bilumum sogan, sebze. Gec saatte eve gelip de bir sey yapmaya mecal olmadiginda imdada yetisiyor. Isleten kuzenlerle de bayagi samimi olduk, arada fazladan 4. kofteyi de atiyorlardi durumun icine. Ama baktim yetmiyor bir yerden sonra duble porsiyon 6 kofte ile durumun fiziksel ve manevi sinirlarini zorlamaya basladim.

Ha bir de asagida salonun ilk hali var. Ikea kutularini gorunce icim bir tuhaf oluyor. Ikea uzerine daha sonra yazmam gerekecek galiba.

Bruksel'de ev bulmak (ama internetsiz kalmak)

2007-05-21T15:25:00.000+02:00

Insanin evinde internet olmamasi zor seymis. Bir aydir buraya bir sey yazamiyorum. Ilk zamanlarda internet kafelere gitmekten gina gelmisti. Simdi o yuzden gidesim yok, gittigimde yazasim yok. Iste ise hizli bir meyilleri okumak disinda internette bir sey yapmaya pek firsat olmuyor. Hala internete baglamadim evi. O yuzden su anda banttan yayin yapiyorum. Sonunda bu haftasonu zaman oldu, tasinacak mobilya, gidip bakilacak araba, vs olmadigi icin oturdum yaziyorum kendi bilgisayarimda, oradan hafiza cubuguna (bellek sopasi diyenler de var) transfer, oradan da internete bagli bilgisayara. Kendimi internetin ilk yillarinda gibi hissediyorum. Sene 69, UCLA'deyiz. Neyse.

Evet, nerede kalmistik. En son iskender falan yiyorduk galiba. Otelimin Turk mahallesine yakin olmasi ne kadar buyuk bir sansmis. Yoksa acligimi geceleri potibor ile bastirmak zorunda kalacaktim. Aksam isten gec saatte geliyordum. O saatte acik bir yer bulamazsin bu Avrupa'da zaten. Hay Turk lokantalarinin gozunu seveyim. Onlar olmasa geceleri ve Pazar gunleri ac kalacagiz. Evet, bir kafamdaki toparlayayim bakalim. Buraya geleli 1,5 ay oldu. En son yazdigimdan beri neler yaptim...

Uzun bir sure en buyuk onceligim kendime bir ev bulmakti ve ugrastim bayagi. Gazetelerdeki ilanlara baktim, Bruksel'de muhtemelen bir daha yolum dusmeyecek mahallelerde evler gezdim, internette evlerin uffacik fotograflarina bakmaktan gina geldi. Metroyla sehrin bir o tarafina, bir bu tarafina gidip evlere bakip bakip durdum. O kadar alistim ki ev bakmaya ev bulduktan sonra bir sure kendimi boslukta hissettim, ya bugun ev randevum yok muydu diye. Sagolsunlar isten anlayis gosteriyorlardi, ben de ogleden sonra erken cikip dolasip duruyordum. Fakat randevulari organize etmek icin ciddi ciddi bir sekreter ihtiyaci duyuyordum. Saat 4'ten 7'ye kadar yarim saate bir ev koymaya calisiyor, sonra kosturup duruyordum. Arada emlakcilar arayip bugun 4.45'teki randevumuzu yarin 3.35'e alabilir miyiz gibi taleplerle karsima ciktiklarinda cep telefonu elimde ucan tekmeler savuruyordum havaya. Artik hangi evin nerede oldugu, kac metrekare oldugu, kirasi, vs birbirine karisiyordu. Bir eve gittigimde hangi eve gittigimi bilmiyor, iceri girdigimde internette gordugum fotograflarindan haa diye hatirliyordum. Sonra sirket 3 haftaligina kolaylik olsun diye kiralik araba verdi de daha mobil hale geldim ama laf aramizda cok guzel de kaybolup durdum. Eminim yillar sonra Bruksel'in alakasiz bir mahallesinden gecerken 'aa ben burayi daha once gormustum' diyecegim.

Bir elimde harita, bir yandan gunesin hangi yonden battigina bakarak (agac govdelerindeki yosunlara bakacak kadar caresiz kalmadim hic) Kolombusculuk oynuyordum. Bu sayede onemli kesifler yapiyordum. Turkiye degil ki burasi durup 'bilader, buradan Merkez Camii'ne cikabilir miyim?' diye sorayim, 'soyle 150 m git, orada kime sorsan gosterir' diye cevap alayim. Zaten Fransizca eksikligini derinden hissediyordum. Ev sahipleri ve emlakcilarla Ingilizce olarak anlastim ya telefonda artik herseyi yapabilirim. Onumde Bruksel'in cadde isimleri listesi evlerin caddelerini harf harf soyletiyordum. Yalniz Ingiliz ve Fransiz alfabeleri birbirine karisiyordu. Kadincagizin teki bir seferinde 'bir daha gelmeniz gerekirse lutfen yaninizda Fransizca bilen birisini getirin' diye yalvardi adeta. Hatta bazi ev sahipleri Ingilizce'den o kadar korkuyordu ki direk cat diye telefonu suratima kapatanlar bile oldu. Bir aksam yine ev ziyaretinden cikmis, yakinlarda sans eseri bir donerci bulmustum. Girip koftelerimi ismarladim ve basladik sohbete. Zaten burada oldugum sure boyunca donercilerle bol bol muhabbet ettim. Muhendis olarak calismaya gelmem cok hoslarina gidiyordu. Memleketten yeni geldigim icin ayranin parasini almiyorlardi, vs.. Kac tanesiyle el sikisarak ayrildim. Bir tanesiyle sehrin bambaska bir yerinde karsilastim, adamcagiz hatirladi beni, ev buldun mu dedi. Neyse bu donerci de disaridaki bir ev ilanini gosterdi. Sahibi Ermeni, cok iyi bir adam, bir ara bakalim dedi. Az biraz Turkce de konusuyor galiba ama hemen Turkce ile girme dedi. Ben de aradim. Do yu spik Ingilish? dedim. Non dedi. Turkce? diye sordum. Adamcagiz acele bir sekilde 'Non!' dedi. Tesekkur edip kapadim. Ermeni evsahibim olamadiysa denemedigimden degildir anlayacaginiz.

Gordugum evlerin mahallelerinde dolasiyor, yeni evler kesfediyordum. Bu sayede cok ilginc evler gezdim. Ozellikle de cati kati odalari. Catidaki acili pencerelerden cevredeki evlerin tepelerini gormek ilginc geldi ilk once. Bir de asma kattaki yatak odalari, salondan daracik merdivenle cikilan. Ama sonra gecenin bir yarisi mutfaga su almak icin inerken surat ustu yere cakilma tehlikesinden korktum.

Bu arada ev sahiplerinden bol bol Turkiye anilari da dinledim. Tabii hepsi tatil anilariydi. Onyargiyla yaklasan olmadi, Turkiye'yi cok sevdiklerini soyleyenler oldu. Yeri gelmisken degineyim. Belcika'daki Turkler Almanya'daki Turkler'in genelinden farkli biraz. Genelleme yapmak istemiyorum ama buradakiler daha bir kaynasmis, tutunmus, is guc sahibi olmuslar gibi. Bir de buradaki Faslilar sayesinde elestiri sirasi Turkler'e pek gelmiyor sanirim.

Sadede gelecek olursak geze geze yasamak istedigim yerde karar kildim. Orada bir kac ev arasinda secim yaptim. Son secimin ev sahibinin Bruksel'e gelmesini beklemeye basladim, sozlesmeyi imzalamak icin. Sozlesmeyi imzalamadikca belediyeye (komun deniyor) kayit yaptiramiyordum, kayit yaptirmayinca Belcika disina cikamiyordum, cikamayinca onemli is gezilerim yalan oluyordu. O yuzden hafif stresli bir zamandi. Ev sahibi de gelmemekte israr ediyor, emlakci isi yavastan aliyordu. Sonunda rest cekmek zorunda kaldim, ertesi gun imzayi attik Mosyo Memet olarak. Mosyo Memet asagi, Mosyo Memet yukari, kulaga ilginc geliyordu.

Hic zaman kaybetmeden otelden pilimi pirtimi toplayip ayrildim. Otelde yasamanin insani yipratan bir yonu var. Bir gecicilik, sana ait olmayan bir zamani yasamak zorunda kalmak, yasadigin yerde gocebe olmak... Zaten yeni bir ulkeye, sehre gelmissin. Alismaya calisiyorsun, otelin geciciligi senin alismana en buyuk engellerden biri. Yani artik otel kusu degilim. Bir aydir kendime ait bir evim var.

Mahallenin adi Etterbeek.

bruksel'de iskender yemek

2007-04-06T13:47:00.000+02:00

Benim Bruksel hikayem tereyagli iskender ile basliyor. Bircok insan farkli sekillerde bir giris yapmis olabilir ama ben 1,5 iskender yedim. Ilkonce hafif utandim. Yeni bir ulkeye, yeni kultur ve mutfaga geliyoruz yaptigimiz ise bak diye ama sonra Bruksel'in en iyi iskenderi oldugunu duyunca bosver dedim, Belcika'nin mutfagini kesfetmeye 2. gunden baslarim. Schaerbeek Turk mahallesinde Kargin restoran, benden soylemesi.

Ertesi sabah odamdan disari adimimi attim ve uzuun bir sure adim atmaya devam ettim. Bruksel'i yurumeye ayirdigim bu gunde bir devre arasi vererek 4 saat yurudum. Ilk once otelin tam kiyisinda oldugu Turk mahallesinde dolastim ve hicbir yabancilik cekmeden Turkce kuafor, kasap, firin isimlerine baktim. Fatih Camii, 3 evin icinden cikan bir minareydi ve her ihtimale karsi bir de yeminli tercuman vardi mahallede. Faydali dukkanlari hafizaya attim. Emirdaglilar Vakfi'nin (bilmeyenler icin not-Belcika'daki Turkler'in % 80'i Afyon Emirdag'dan-ilk kim gelmisse ondan cok iyi reklamci olurmus) onunden gectim, firindaki simitlere goz attim ve Turk mahallesinden cikarak sehrin gobegine dogru yol aldim. Daha 10 dakika bile olmamisti ki, birisi durdurup adres sordu. Baktim adrese, ingilisce olarak "bak dedim Rue Royale'in uzerindesin zaten, bu binanin numarasi 9, demek ki su tarafta bir yerde olmali gidecegin yer." Vay be dedim, dakka bir yol tarif ediyorum. Kendimi adeta buranin yerlisi gibi hissedecektim ki etrafima baktim ve hicbir yeri bilmedigimi farkederek yoluma devam ettim.

Etrafimdaki her yeni seye 360 derece bakmaktan boynum fazla mesai yapiyordu. Bir saat sonra gordugum yeni seylerin, binalarin, sokaklarin,heykellerin, kelimelerin gozumun onunden gecme hizinda herhangi bir yavaslama olmamisti. Cok calisinca insanin beyninde boyle bir agirlik olur ya ona benzer bir sey hissediyordum, yalnizca cok daha yogun. Cunku insan calisirken her saniye yeni bir sey ogrenmiyor, arada kaytariyor, yavasliyor, pencereden disari bakiyor, vs... Ama benim icin o an yavaslayabilmem icin gozlerimi ve kulaklarimi kapamam gerekiyordu. Hic bilmedigim bir dilin kelimeleri kulagimda takilip kaliyordu, bu sutunlu binalarin ne oldugunu anlamaya calisiyordum, fotografcinin vitrininde tanidik siyah-beyaz bir portre gordugumu farkedip 6-7 adim attiktan sonra geri yuruyup Ayhan Isik ile karsilasiyordum.

Insanin elinde harita bilmedigi bir dildeki sokak isimlerini okumaya calismasi yeterince zordur ama Bruksel'de komik bir durum var. Belcika'nin Fransizca mi yoksa Flamanca mi ikilemi buradaki sokak levhalarina (ve de ayrica fiyat etiketlerine, polislerin uzerindeki polis yazilarina, kisacasi herseye) yansimis. Buraya yerlesen insanlarin kendilerine ilk sorduklari soru acaba Fransizca mi ogrensem yoksa Flamanca oluyor. Sonra benim gibi "ulan ne yapacagim Flamanca'yi, Surinam'a yerlesecek halim yok ya" deyip Fransizca kursuna yaziliyorlar. Ama problem burada bitmiyor, her Fransizca yazinin altinda bir de Flamancasini goruyorsunuz. Volan bolgelerinde bu yalnizca Fransizca'ya donerken, Flaman sehirlerinde sadece Flamanca oluyor. Bruksel ise tarafsiz bolge secilen tam bir coban salatasi. Hersey Fransizca altinda Flamanca olarak geciyor(ya da tersi-bir durakta Fransizca ustteyse ikincinde Flamanca ustte, yani adamlar tam kasmislar).

imparator gibisin

2007-03-28T16:35:00.000+02:00

Bugun Turkiye'de son gunum. Yarin Bruksel'e dogru yola cikiyorum. Dun Kordon'da oturuyordum. Hava harikaydi her zamanki gibi. Oturup bir cay iceyim, bir daha ne zamana kismet olur dedim. Cay icip kitabimi okuyordum ki yine fal bakan ablalardan biri yanasti ve soyle dedi: "Imparator gibisin. Yabanciya benziyorsun. Bi falina bakayim. Kirma ablani." Kirdim ablami ve imparator gibi olmak uzerine biraz kafa yordum. Sonra agzima takildi soyle bir sarki:

Imparator gibisin.
Falina bakmak istiyorum.
Panayir gibisin.
Katilmak istiyorum.

Bir yerlerden esinlenmis olabilirim...

Bir de haftasonu Cesme'ye giderken yolda Teos taraflarinda gordugum bir koy vardi ki, insanin sular biraz isinir isinmaz Belcika'nin sogugundan kacip gelip bir denize giresi geliyor.

Ve son olarak Urla'daki Haci Turhan Kapan Camii'nin (16.yy) altigen sadirvaninin tavanindaki minyatur tarzi resim var. Ben hayatimda bir camide boyle soyut olmayan bir cizim gormedim. Urla limaninin hareketli zamanlarini gosteriyormus denildigine gore.

adana kebap spor

2007-03-26T13:03:00.000+02:00

Gormedigim ve merak ettigim sehirlerden biriydi. Madem gocebeyiz bu aralar, civi civiyi soker diyerek Ankara'dan Izmir'e Adana uzerinden gittik. Otobusten iner inmez otogarda ilk hosgeldini gezici caycidan aldik.

-Abi cay veriyim.
-Yok, sagol.
-Yok, abi vereyim.

Bir yandan da telefonla konusmaya calisiyorum, cayci abi de bunu lehine kullanmak icin elinden geleni yapiyor.

-Abi, icimden geldi verecem. Benden olsun.
-Seker istemez, iyi ver ver..

Daha fazla ugrasamadim. Ilik cayi fondipledim ac karnina. Biraz sonra 'benden olsun' diyen cayci bekledigim uzere geldi ve verdigim 50 kurusu begenmedi.

-Abi, 950 lira.

Adana'ya ilk gelisim. Etrafindaki butun sehirleri gormustum zamaninda, Mersin, Hatay, Antep, Maras... O yuzden de var bir heyecan. Gune Seyhan Baraj golune bakan manzarali bir yerde kahvaltiyla basladik. Gol eskiden sehrin kuzeyindeyken zamanla kuzeye dogru gelisen sehrin tam ortasinda kalmis, rengi nefis, dibi musti'nin dedigine gore balcik. Pek giren yokmus, tek tuk balik avlayanlar var. Cukurova Universitesi kampusu tepeden gole bakiyor. Gidip gorduk. Gencler, gol manzarasina karsi cay icip ders calisiyor ama golde herhangi bir aktivite yok. Insanin burada kurek takimina giresi geliyor.

Sehire indigimizde turist danisma gibi bir yer gorup girdik iceri. Ilk defa boyle bir yeri acik goruyorum. Hatta bol bol brosur de vardi. Ilk bilgileri oradan aldim. Adana ismi bir teoriye gore Uranus'un veledi Adanus'ten geliyor. Adanus oz kardesi Sarus ile buraya gelip sehri kuruyorlar. Sarus (Seyhan) ise altta kalmayip ismini bolgenin iki nehrinden birine veriyor. Bir diger inanisa gore Adana ismi Hititler'e kadar uzaniyor. Yildirim tanrisi Adad'i pek seven yore halki buraya Uru Adaniyya diyor, yani Ada bolgesi.

Buyuk saatin etrafinda gezmek ozellikle pek keyifli. Burada Kazancilar denilen bir yer var. Hala bir iki tane kazanci kalmis.

Buranin yakininda kiliseden cevirme Yag Camii (bir zamanlar onunde yag pazari kurulurmus) var ayrica. Roma sutunlari, kilise ve camii icice kaynasarak eklektik bir yapi olusturmus. Kilise kismi yuksek tavanli, icinde kirlangiclar yuva yapmis. Cami eklemesi basik tavanli ve bol kemerli. Ramazanoglu Halil Bey tarafindan yapilmis (1501).

Yakinlarda bilmeseniz kolay kolay bulamayacaginiz Asmaalti kebap evi var. Ben simdiye kadar kebap yedigimi sanirdim. Mezeler de bir o kadar lezzetli. Gunun ilk kebap-kunefe yuklemesini burada yaptik.

Biraz daha yuruyunce Seyhan'a geliniyor. Uzerinde Taskopru var ve Turkiye'nin bircok yerinde gorulen amator bir restorasyon calismasina kurban gittigi icin kapaliydi. Dunyanin halen kullanilan en eski koprusu. MS 2.yy'da Hadrianus (Roma) tarafindan yapilmis (brosurde MS 385 diyor ama hatali. Hadrianus MS 138'de sizlere omur)

Taskopru'nun hemen arkasinda Turkiye'nin en buyuk camisi Sabanci Camii var. 6 tane minaresi ile gercekdisi bir goruntusu var. Bana Age of Empires'daki Wonder'lari hatirlatti. Cami, neredeyse sehrin her tarafindan gorunuyor. Seyhan nehrinin kiyisi eskiden portakal bahceleriymis. Butun sehir zamani geldiginde portakal kokarmis. Sahibi uzun yillar direnmis, olunce belediyeye satilmis. Simdi park olmus. Ama insanin portakallari ozleyesi geliyor.

Gezinin ikinci turunda Tarsus ve Mersin vardi. Eshab-i Kehf yol uzerinde Anadolu'da benzerleri olan 7 uyuyanlarin magarasi (Kehf, buyuk magara demek Arapca'da, Eshab-i Kehf magara arkadaslari). Ben ilk Efes'te gordum. Efes'teki Hristiyanlar'in kabul ettigi ve uzerinde kilise olan magara. Eshab-i Kehf'e Kuran-i Kerim'in Kehf suresinde deginiliyor. 7 mumin icinde yasadiklari putperest toplumdan kacarak magaraya siginiyorlar ve burada 309 yil uyuyakaliyorlar. Dunya'da 33 yerde oldugu iddia ediliyormus. Turkiye'deki diger 2 yer, benim gordugum Tarsus ve Afsin. Afsinliler ve Tarsuslular arasinda bu konuda buyuk cekisme varmis.

Bir de yikik dokuk sutunlarla Mersin'deki oren yeri var. Gorseniz virane halinde. Peki buranin simdiki adi ne? Viransehir. Ne diyeyim yakisiyor valla...

resmi kurumlar diyari

2007-03-18T20:06:00.000+01:00

Dusundum de Turkiye'ye geldigimde beri bayagi bir resmi ve yari-resmi kurum dolasmak zorunda kaldim. Bir listesini yaptim.

1) 2 muhtarlik
2) 2 konsolosluk (bu hafta ucuncusune gidecegim)
3) Nufus dairesi
4) Karakol
5) Savcilik
6) Vergi dairesi

ve de son olarak

7) Noter

Ha bir de bir kac gun icinde Adalet Bakanligi'na gidecegim.

Aklimda ozellikle bir sahne kaldi. Kafka'nin Dava'sindan cikma gibi. Bu kurumlardan birinde. Bir belgeyi onaylatmak icin bir tarafa yonlendirildim. Karsimda masalarinda oturan ve aralarinda konusan 6 memur vardi. Ben onlara yonelince hepsi bir anda susup bana bakislarini cevirdiler. Gulumsemelerinden vazgectim, hepsi boyle 'of bu nerden cikti simdi' gibi bana bakiyorlardi. Bir anlik tereddutten sonra herhangi birine verdim kagidi, adam kaslarini yok diye kaldirip baskasini isaret etti. Ben de ona verdim. Bunun uzerine digerleri bir anda 'ohh biz degilmisiz' der gibi rahatlayip kendi aralarinda konusmaya devam ettiler. Garip bir durumdu. Icimden butun resmi kurumlari ozellestirmek geldi o an. Ya da memur sayisini 1/6 oraninda azaltmak. Sonra kagidi gidip birine daha onaylattim. Bu arada baska birisi bu olmaz, bunu veremeyiz diye el koydu elimdeki belgeye, daha basit bir sey verdi, vs, vs... D.Cuceloglu diyordu, gecenlerde bir konusmasina gittik. Bir resmi kurumda kim en fazla somurtuyorsa, o oranin en rutbeli bir insanidir. Kimse ustunden daha fazla somurtmaya cesaret edemez diye. Oranin en fazla somurtan insani el koydu elimdeki belgeye. Bidi bidi bir seyler dedi.

Neyse lafin ozu ben bu aralar cok resmi kuruma gittim. Konuyu degistirelim. Ha, bu arada ben Almanya'dan Belcika'ya transfer oldum. O da ilginc bir hikayedir. Kariyerim daha baslamadan yon degistirdi. Dolayisiyla blog'un adinda bir degisiklik yapmam gerekecek.

Son olarak bir de konsere gittim Izmir Caz Festivali'nde. Musica dal Vivo diye. Belcikali bir grup (valla ozellikle ayarlamadim, denk geldi). Adamlardan biri Italyan kokenli. Belcika'daki butun Italyanlar ya Fiat ya Alfa Romeo kullanir dedi (Belcika'daki Turkler'in Dogan SLX ithal edecek halleri yok ya hepsi Mercedes kullaniyor). Adamin bir tane ufak Fiat'i varmis, 3 kisilik grup onunla turneye cikiyormus. Adam, Fiat'ina bir sarki bestelemis. Diger adam Italyan sosislerine bir sarki bestelemis. Boyle bir seylere adanmis gayet keyifli sarkilar dinleye dinleye konserin sonuna geldik.

Onumuzdeki hafta Bruksel'e tasinacagim. Bundan sonraki izlenimler Belcika'dan yani, Almanya'dan degil bizden soylemesi. Hanover mazide kaldi...

Allianoi

2007-03-13T12:46:00.000+01:00

Ikinci bir Zeugma olmaya aday Allianoi'ye bu haftasonu bir ziyarette bulunduk. Allianoi, Bergama'ya 18 km uzaklikta Pasa Ilicasi denilen yerdeki antik sehrin adi. En hareketli oldugu zaman Roma donemi ama termal havuzlari Hellenistik donemden Osmanli'ya kadar kullanilagelmis. Istenilse hala kullanilir. Sicak suyun oldugu havuza girdigimizde ~47 derece sudan yayilan buhar fotograf makinasini bayagi bir zorladi.

Benim gorebildigim 2 tane sicak havuz, bir de soguk su "şok" havuzu var ana ilicanin oldugu yerde ama cok yeni bir kazi. Henuz hicbir sey ortaya cikarilmamis neredeyse. 98'de kaziya baslanmadan once tam havuzlarin oldugu yerin uzerinden Bergama-Ivindi karayolu geciyormus. Simdi yolu 100m kaydirmislar. Yolun kuzeyi, guneyi daginik kazi yerleriyle dolu.

Bir de unlu nymphe heykeli var oradan cikarilan. Simdi Bergama muzesinde. Havuzlara karnindaki delikten su akiyormus. O kadar gercekci bir heykel ki! Elindeki tasi tutus seklinden dolayi karin kaslari kasilmis, ayagina verdigi agirligindan ayak tirnaklari parmaklarinin icine girmis.

Bircok kazi yerinde oldugu gibi burada da toprak ustune cikarilan sutunlarin arasi suyla dolmus, kurbaga cennetine donmus. Turkiye'de kazilar arkeoloji ogrencilerinin tatil oldugu yazin yapilabiliyor ancak, onun disinda boyle bombos duruyor. Baska ulkelerdeki en ivir zivir, 19. yy'dan kalma "tarihi" eserler bile neredeyse cam fanuslarda sergilenirken bizdeki kalintilarin boyle basi bos, yikik dokuk, kimsesiz hali aslinda insana daha bir tarihle icice oldugu hissini veriyor dolasirken ama olan da tarihimize oluyor.

Anadolu'da nereye baraj yapilmaya kalksa golun altinda kalacak tarihi yerlesim yeri vardir elbet. Ya da belki ozel bir caba gosteriliyor olabilir. Arastirmak lazim.

şehirden kaçış

2007-03-12T13:30:00.000+01:00

Calisma iznini beklerken biraz gezip dolastiktan sonra kendimizi Urla'da pastoral tatlara biraktik. Asagida bahceden cesitli manzaralar. Ilk sirada huzunlu kopek Hıdı var.

Sonra top ve oyun manyagi Seker, kaslarini dikmis tenis topuna bakarken.

Yeni yumurtadan cikmis civcivler civ civ diye tavugun pesinden kostururken.

Bu arkadas da bahcenin en kabadayi karakteri hindi Bilo. Eskiden de asabiydi ama disi hindi geldikten sonra bir havalara girdi ki yanina yaklasilmiyor. Fotografta da goruldugu gibi degnekle guvenli bir uzaklikta tutmak gerekiyor. Asagi bahcede oldugu icin pek karsilasmiyoruz ama karsilastigimizda da gulu gulu gulu sesleri ve degnek saklamalari eksik olmuyor.

En son olarak Bilo kankasi tavuskusu Mihir ile. Mihir'in butun isi disi tavuskusuna hava atmak. Ama tuylerini kabarttigi ciftlesme dansi gercekten gorulmeye deger. Tabii bu arada disi tavuskusu otlamaktan basini bile kaldirmiyor o ayri. Erkek milletinin dogadaki hali icler acisi. Saptamami dogayla sinirlandirarak kendimi kisir bir tartismanin icine sokmamis oldugumu saniyorum. Mihir'in bir diger meraki ise evin camlarinin onunde dolasip durmak. Kendi aksine hayran hayran bakiyor demek istiyor insan ama bunun icin biraz daha gelismis bir zeka gerekiyor diye arkadaslarla tartismistik zamaninda. Diger teori camda kendine arkadas gorup ona bakiyor. Artik ne kadar akilli oldugunu bilmiyorum ama hisli bir arkadas oldugu kesin. Cunku aldigim duyumlara gore hindi Bilo bahcede birine saldirdiginda Mihir hemen mudahele edip araya giriyormus. Daha bana denk gelmedi. Simdiye kadar Bilo ile hep kendim mucadele vermem gerekti...

Son bir haber de disi tavuskusundan. Yakinda doguracakmis gibi bir havasi oldugu icin (demek ki Mihir bosuna tuylerini kabartmiyormus) yuvasina ot takviyesi yapmak gerekiyordu. Aldim elime oragi ve uzamis otlardan bicmeye gittim. Oragi havaya kaldirip indirdigimde hisir hisir kirpilan ot sesleri ahenkle yankilaniyordu bahcede (biraz abarttim). Isin teknigini kisa zamanda kavradigimi zannediyorum. Boylece yaptigim islere orakla ot bicmeyi de eklemis oldum. Sirada Gronland'i kizakla gecmek ve son gunlerin moda sporu olan lazboard yapmak var.

goz gore gore sobelendik

2007-02-02T12:24:00.000+01:00

Sanal alemde bir sobe furyasi esiyor ki sormayin. Sobelenen, kendisi hakkinda 5 sey yaziyor, itiraflarda bulunuyor ve de baska bir kurban secip sobe! diyor. Ben de yeni sobelenenlerdenim. Ee o zaman baslayalim.

1. Ben
Kendim hakkinda konusmak beni huzursuz etmistir. Soyleyim boyleyim demektense kesfedilmek hep daha cekici gelmistir. Tabii kesfeden yakin insanlar oldugu surece. 5 dakika once tanistigin ve de ozellikle cok hosuna gitmeyen biri 'biliyor musun sen yumurtayi rafadan yersin ve de bence en asil duygularin insanisin' deyince bu dogru olsa bile killanmamak elde degildir. Tam burada aklima bir anekdot geliyor -aha konuyu dagitiyor, kendinden baska bir yerlere cekiyor, sobe!- Bodrum'dayiz. Yeni tanistigimiz insanlarla Bodrum sokaklarinda yuruyoruz. Umit(bak yine soz hakki dogdu), yaninda 5 dakka once tanistigi kizdan soyle bir saptama aliyor: "Umiiit, bence sende hic maceraci ruhu yoook!" Umit dumura ugruyor, ben kahkalarla yere kapaklaniyorum ama olan oluyor, hasar bir kere veriliyor, Umit hayatinin geri kalaninda bu onulmaz yarayla yasamak zorunda kaliyor, unutmasina imkan verilmiyor. Zira ne zaman bir araya gelsek "Umit, hatirliyor musun, Bodrum'da bir kiz..."
Ama ne kadar kendinden bahsetmekten hoslanmasa da her insan kesfedilmeyi bekliyor biraz, her insanda kendini dunyaya anlatma ihtiyaci var. Her yazar kendinden basliyor anlatmaya. Isin sirri o zaman insanin dolambacli yollarda yurumesi, herseyi caat diye soylememesi. Ha, bu arada bende acayip macera ruhu vardir, benden duymus olmayin...

2. Buyuyunce basbakan olcam.
Olacagim, baska caresi yok da nasil olacak onun yolunu hazirliyorum. Daha ufacik bir velettim, gazeteciler gelmisti, bu Anadolu Liseleri sinavi denilen sey vardi o zamanlar, buyuyunce ne olacaksin diye sormuslardi. Politikaya atilacagim demistim. Ertesi gunku mansetler: Buyuyunce basbakan olcam! Ozal benden korksun, vs... Gazetecilerin haber ve manset hazirlarkenki hayalguclerinin sinirsizligina o zaman sahit olmustum. Bu olaydan bir iki sene sonra da biz ortaokuldan 3 yatili arkadas haftasonunu Izmir'de ailelerimizle gecirmis, ucakla Istanbul'a okula donuyorduk. Altay maci sonrasi Istanbul'a donen Besiktas takimi ile ayni ucaktaydik. Ucaktaki gazeteciler gelip bir fotografimizi cekti. Sonraki gun haber soyle diyordu: "Harcliklarini biriktirerek Besiktas'in Altay macini izlemeye giden 3 kafadar hicbir maci kacirmiyor." Ulan, nasil bir harclikmis ki bu 12 yasinda harcliktan biriktirdigimiz parayla Besiktas'in butun deplasman maclarina ucuyoruz. Neyse, lafin kisasi siyasete atilacagim. Bunu duyunca ilk sorulan soru soyle basliyor: Bugunku partilerden... Yok, kardesim, yok, parti marti yok, secimlerde hangi partiye oy verecegimizi bile kara kara dusunuyoruz. Ayrica su delege sisteminin de bir degismesi lazim. Olmasi, oldurulmasi gereken cok sey var. Uzerinde calisiyorum...

3. Buyuk buyuk dedem Cengiz'in amcaoglu
Otostopcunun galaksi rehberinde belediye yikim ekibindeki adam Cengiz Han'in soyundan geldigini bilmiyordu. Neden ordularla onune gelen koyleri yakip yiktigi hayaller gordunu anlamiyordu bu yuzden. Benim de genlerimde boyle yikici, kizgin bir komutan var. Ozellikte Turkiye'de sokakta yururken hissettiriyor kendini. Kontrol altinda almak icin insanustu bir caba gosteriyorum. Eskiden sakin, hayatta sinirlenmeyen arkadaslara cok imrenirdim. Sonra farkettim ki benim durumumdan kazanilacak cok sey var. Onu kontrol altina almaya calismak cok sey kazandirdi bana. Hem yaraticilik, hem yikicilik var o gende.

4. Izmirliyim mi ki?
Ailem 18 senedir Izmir'de. Ben 2 sene ilkokul okudum Izmir'de, sonra universite sonuna kadar Istanbul'daydim. Istanbul'dan baska bir sehir yoktu benim icin yillarca. Ama sonra Izmir de agir basmaya basladi. Istanbul'daki insanlar, kesmekes ustume ustume gelince. Istanbul'dan vazgecmek mumkun degil, Izmir ise bana huzur veriyor. Izmir'de Urla, tepede camliklarin altindan, kekik kokularin arasindan, Ege'yi goren bir manzaraya bakarken ulan burada yasanilir valla dedirtiyor. Ankara dogum yerim. Bir turlu isinamadim ama seveni cok. Ankara'yi seven birini sevince goze ister istemez daha bir sempatik geliyor. Bundan sonraki duragimiz ise Avrupa'nin Ankarasi denilen sehir gibi gorunuyor.

5. Hep bir seyler eksik kaliyor.
Evet, oyle oluyor. Hic tam olmuyor. Hep yanina gelip cok fena iskaliyorum. Bazen boyle cok yakinimdan bir seyin gectigini, ulan bir turlu yakalayamadigimi hissediyorum. Tatmin duygusu korkutucu geliyor. Tatmin, kabullenmenin obur adi. Bazi sabahlar sabahin korunde beni cin gibi kaldirip etrafta dolandiran o tatminsizlik. Eger bir gun yazarsam o iskaladigim seye biraz daha yakinlasmak icin olacak. Bana huzur veren o huzursuzluk.

Valla camlak comlek patladi galiba...

gocmen hayati

2007-01-28T15:35:00.000+01:00

3 bavul elbise getirdik, tabii kitaba mitaba yer kalmadi. Okunabilecek bir kac bir sey var. Aman baslarina bir sey gelmesin diye her turlu onlemi aldik tabii...

alamanya - 2

2007-01-28T15:31:00.000+01:00

Biz simdilik Almanya'dan devam edelim. Almanlarla ilgili ilk saptamalar.

Biraz sinirli gibiler. Ingilisce'de uptightness denilen bir kasinti hali var. (Umit kendi tango macerasindan bahsederken iyiydim, Almanlar'da gorulen die Hemmung yoktu diyor) Dansetmeye engel o kasinti, kutuk gibi olma hali gunluk hayata yansiyor. Kural deyince akan sular duruyor. Ilk sabah otelde kahvalti ediyorum. Kahvaltilik malzemelerin yaninda ufak bir firin var, icinde sandvic ekmekleri isiniyor. Bekliyorum, bekliyorum bir hareket yok. Heralde sicak tutmak icin koymuslar deyip firinin kapagina dokunmam ile birlikte o zamana kadar gayet nazik olan resepsiyoncu kiz bir anda canavar kesiliyor. Sen nasil acmaya kalkarsin firinin kapagini, onu ancak ben acabilirim diyor. Biraz sonra ekmekleri cikarip burnundan hala sicak alevler ufler bir halde getirip bir tane veriyor: Bitte! Yav kardesim nedir derdin diyorum. Daha ilk gun oldugu icin fazla tepki vermiyorum. Ikinci gun sirketin resepsiyonunda bir adrese bakmak icin harita istiyoruz. Gorevli kadin kocaman bir Almanya haritasi getiriyor. Sonra da ekliyor: Bu burada bakilacak, bir yere goturmeyin! Ulan iyi ki kici kirik bir haritaniz var. Adamlarda oyle bir ilkokul ogretmeni havasi var ki sormayin.

Bruksel'den Hanover'e geri dondukten sonra kar yagiyor. Yilin ilk karina selam edip kaldirimda buzun uzerinde bisiklete binenlere, karda kista bebeklerini bebek arabalarina atip dolasan annelere afferin diyorum. Insan boyle bir iklimde yasayinca adapte olmasi, rahatlik alaninin sinirlarini biraz daha genisletmesi gerekiyor. Ama ayni karli soguk sartlarda memleketimde insanlar evde televizyon karsisinda olurlardi gibime geliyor.

Sokagimin basinda bir pastane/firin var. Sabahlari orada krosanla kahve goturuyorum. Almanya'da kahve deyince aklima seneler once buraya staja geldigimde, inanilmaz yorucu ilk gunun ardindan fabrikadaki bir amcamin gecici olarak kaldigim evinde sabah ictigim kahvenin tadi geliyor. Hala unutamadim o kahvenin tadini. Bir seyin tadi tabi cok goreceli ve insanin durumuna, ruh ve yorgunluk haline gore cok degisken bir sey. Her sabah kahve icmek yoruyor biraz. Turk marketinden kasar, marmarabirlik hiper zeytin, pide, fistikli tahin helvasi aliyorum. Bir de sallama cay.

Cuma aksami sokagin basina pazar kuruluyor. Karavanlarla manav, sosisci, peynirci, vs geliyor. Suratsiz kadin manavdan mandalina ve armut aliyorum. Aralara curukleri doldurdugunu ve kendisinden ilk ve son alisverisimi yaptigimi farkediyorum. Yunan amcamdan otlu beyaz peynir ve yesil zeytin aliyorum. Simit sattigini gorup 'bunun adi ne?' diye soruyorum belki simitikos falan der umuduyla. Susam halkasi diyor. Zaten kalamara da kizarmis murekkep baligi halkasi diyorlar, ne beklersin...

Umit'ten bir anekdotla bitirelim. Almanya'da fabrikalarda makinalarin calismasini, prosesi daha verimli hale getirecek iyi fikirlere bayagi para veriyorlar. Iscileri, muhendisleri bu konuda ozendiriyorlar. Umit'in amcaoglu da fabrika'da calisiyor burada. Bir gun ise gelmeyen Alman isci arkadasinin kimligiyle Umit'i gizlice fabrikaya sokup getirip kendi makinasinin basina oturtuyor. Umit sen izle bu makinayi, guzel bir fikir bul, fabrikanin verdigi parayi da kirisalim diyor. Umit de benim gibi makina muhendisi, burada doktora yapiyor. Aklina bir sey gelmiyor tabii. Amcaoglu'nun gunun sonundaki yorumu: "Sen bosuna okumussun, Umit!"

alamanya

2007-01-28T15:25:00.000+01:00

Yillar sonra ilk defa adim atiyorum bu ulkeye ve uzun bir gumruk sirasinda buluyorum kendimi. Yillardir burada yasayan Turkler'in gumruk polislerinden hala ne kadar cok korktuklarini goruyorum. "Biraz once birini goturdu polisler. Acaba neden?" diyorlar. "2 paket sigara var, al birini sen tut. Bir sey derler simdi" diyorlar. Siralarin ilerleme hizini yakindan takip edip siradan siraya transfer oluyorlar. Ve tam bu arada Almanya'daki hemserilerimize fazla elestirel yaklasmamaya, hosgorulu olmaya karar veriyorum. Almanya'ya gidecegimi ogrenenler hic istinasiz ilkonce Avrupalilar'in Turkler'e karsi ne kadar on yargili ve irkci oldugundan yakindiktan sonra mutlaka soyle bitiriyorlar: "Ama cok haksiz da sayilmazlar. Oradaki Turkler'i gorsen..." Insan bir ise onyargiyla baslayinca karsidaki agziyla kus tutsa pek fayda etmiyor. Benim simdiye kadar Avrupa'daki Turkler'de gordugum seyler pek olumlu olmasa da bastan bir genelleme yapmamaya karar veriyorum.

Bir ucak insana 2 polis ayirdiklari icin bir saat bekledikten sonra gumrukten geciyorum. Bavullar coktan donmeye baslamis. Hafif stres oluyorum. Ve korktugum basima geliyor. 3 tane bavulumdan bir tanesi kayip. Sahipsiz bavullardan bir tanesinin benimkinin kucuk bir kopyasi oldugunu farkedip 'ulan acaba bunun sahibi karistirip benimkini almis olabilir mi?' diyorum ama bavul neredeyse benimkinin yarisi. Kayip burosundan sonra atlayip gidiyorum otelime. Ertesi gun Umit geliyor bir saat mesafedeki Clausthal'dan. Kayip bavuldan bu sirada haber geliyor. Bavulumu kaciran amcam havaalanindan arayip 'ne yapayim bavulunu' diye soruyor. Bu arada bavulun uzerinde babamin Turkiye'deki telefonu oldugu icin gece onu arayip bizimkileri de strese sokmus. 'Birak oraya, ben gelir alirim' deyip kapiyorum telefonu ama acaba 'bekle beni gelip sana da bir bakayim' mi deseydim diyorum kendi kendime.

Bu ufak maceradan sonra sira asagi Saksonya'nin sirin ili Hanover'i gezmeye geliyor. Sehir meydaninda dolasiyoruz. Sicaklik -5'lerde. Benim Izmir'den ayrildigim gun orada sicaklik 21 dereceydi. Adapte olmakta zorlaniyorum. Atki matki kapiyorum her tarafimi. Hanover'de Umit'in akrabalari var. Ilkonce Umit'in abisiyle tanisiyoruz. Seviyor beni. Ayrilirken sefkat dolu bir saplak atiyor. Bu Hanover Turk cemaatine kabul gordugum anlamina geliyor!

Hemen Sofra Turk lokantasina gidiyoruz. Herkes cok sicak. Heralde duzgun aksandan insanlar Turkiye'den oldugumu anliyorlar, saygili davraniyorlar, ya da ben kendi kendime oyle oldugunu sanip seviniyorum. Muhendis oldugumu ve burada calismaya geldigimi ogrenince ise 'gogsumuz kabardi' diyorlar. Hosuma gidiyor. Yaslilar iyi konusuyor Turkce'yi. Gencler anliyor, hafif stres oluyor, boluk porcuk bir sey diyorlar. Bir sonraki kusakta Turkce'den bir eser kalmayacagini farkediyorum. Onyargili olmama kararima ragmen ozellikle Turk gencler arasinda oyle tipler goruyorum ki yargilamadan kendimi alamiyorum. Bana kaybolmus ve kimligini bulmaya calisan bir kusak gibi geliyor.

Almanca kelimeler inanilmaz bir hizda geri geliyor. Yeni bir yere tasindiginda insanin beyni karsi koyulmaz bir hizla calisiyor. Etrafta ucusan kelimeleri yakalamaya calisiyorum, derdimi anlatmaya calisirken coktan unuttugum cumleleri hafizamin bir kosesinden cekip cikartiyorum, tren duraklarini ezberliyorum, ne yemek yiyecegim, nereden alisveris edecegim, hangi internet kafesinden telefon edecegim derken geldikten bir gun sonra kendimi baska bir ulkede buluyorum. Belcika.

yine katlettiler

2007-01-20T10:46:00.000+01:00

93 senesine gidiyor aklim. ugur mumcu'nun olduruldugu zamana. 24 Ocak. Aklimdan cikmiyor. 16 yasinda idealist bir gencim, hissettigim caresizlik duygusunu unutamiyorum ve kizginligi. Haftasonu AKM'de Ugur Mumcu'yu anma gecesine gitmistim, cikista paltoma igneyle tutturulmus fotokopi Ugur Mumcu fotografiyla otobuse binmistim sonra. AKM'de etrafimda benim gibi fotografli bir suru insanla ne kadar da coktuk biz, otobuste ise tek basima nasil boyle azaldik, kim bu ilgisiz, isinde telasinda insanlar diye bir anda kendimi yapayalniz hissettigimi de unutamiyorum.

Dun de Hrant Dink'i oldurduler. Zamaninda Ahmet Taner Kislali gibi, Bahriye Ucok gibi. Olum karsisinda her sey anlamini yitiriyor. Ilk anlamini yitiren ise soz oluyor. Kaba kuvvetin kallesligi karsisinda soz yitip gidiyor. Dusuncelerini dunyayla paylasan bir insanin 3 mermiyle bir anda yitip gitmesi gibi. Ee o zaman anlamli bir seyler yapmaya ne gerek var diyor insan. Yaptigin sey hosuna gitmeyen zorbalar, her an gelip namluyu dayayabilir ensene ya da sirtina.

Gazeteleri okuyorum. Hayat hikayesini yazmislar. Askerligini beraber yaptigi butun arkadaslari cavus yapilirken o yapilmamis, askerligini er olarak bitirmis. Aklima hemen kendi askerligimdeki Ermeni sorunu semineri geliyor. Arka sirada oturan iki askerin 'zamaninda bunlarin hepsini temizleyecektik, o zaman simdi bu kadar agrimazdi basimiz' deyisi. Temizleyen kim? Senin buyuk deden. Senin eline bugun tabanca verseler gidip oldurur musun onune cikani, basimizin agrisini dindirebilir misin? Temizleyecektik hepsini derken sanki uzaylilardan bahsediyor. Bir adami, kadini, cocugu, insani oldurmeyi hayal edebiliyor mu? Yapabilir mi gercekten? Bugun de gorduk ki cok kolay yapiliyor ve soz o noktada bitiyor, susup kaliyorum agzina sicayim.

t.c. kimlik no'su

2007-01-18T16:27:00.000+01:00

Gelelim bir diger onemli konuya. T.C. kimlik no'lu nufus cuzdani cikarma islemine ilkonce muhtardan baslamak gerekiyor. Sonra nufus mudurlugune gidip sira numarasi sirasina girmek, sira numarasi sirasina aradan kaynak yapanlara karsi kararli olmak, sira numarasini alinca onunde 200 kisi oldugunu farkedip gidip 2 saat dolasmak gerek. Geldiginde sistemin coktugunu ogrenip ertesi gun ayni islemleri bastan tekrarlayip eger sistem yeniden cokmezse gicir gicir nufus cuzdaniniza kavusabilirsiniz. Herseyini internetten halletmeye alismis ya da sirada 1.5 saat bekleme olgusuna yabancilasmis arkadaslara yeni nufus cuzdani cikarmalarini hararetle tavsiye ederim.

Neyse burokratik islemler burada bitmedigi icin bir de gidip karakola kayit yaptirmam gerekiyordu kaydimi Istanbul'dan Izmir'e getirmek icin. Karakollarimizin atmosferini ozledigim iyi oldu, beni azarlamak icin elinden geleni ardina koymayan bir polis ablamizla aramizda soyle bir diyalog gecti:

-Bu belgeler hic dogru gorunmuyor.
-Neden? Nedir dogru gorunmeyen.
-Bilmiyorum. Hic inandiri degil.
-???
-Bu ne belgesi, bu ne?
-Tapu.
-Peki al, imza atiyorum ama hic inandirici degil.
-Olur aldim.

Durumu daha sonra muhtarla paylasinca bu sefer de onun karakol komiserini arayip kadin polisi sikayet etme girisimine sahit oldum. Bu karakol sorunsalina bir tanidigin getirdigi cozum ise bayagi pratikti, dinleyelim: "Benim kayit islemi icin Abdi'yi gonderdim ilkonce. Kendisi gelsin diye geri yollamislar. Bu sefer Abdi'yi bir kutu baklavayla gonderdik. Imzaladilar belgeyi. Boyle ufak seyler icin karakola gidip sinirlenmeye, uzulmeye gerek yok."

Belki de Turkiye'de saglikli ve huzurlu yasayabilmek boyle fistikli baklava kutusunun icinden geciyor. Bosver demedikce her gun sokakta ve trafikte ortalama 12 kisiyle kavga etmek icten bile degil ki degmez. Yoksa karsimda adam gibi konusan bir polis olsa niye baklavaya para vereyim, giderim pasa pasa karakoluma. Kardesim Beyoglu'nda karakolun oldugu sokakta oturuyor. Oturmaz olsaydi. Sokak, Beyoglu'nda baska hicbir sokakta olmadigi kadar it kopuk dolu -sanki orada polis, karakol yok-, polisler taramalilarini insanlarin gozune soka soka etrafa kotu kotu bakiyor. Karakol olmasa kendimi daha guvende hisserdim o sokakta. Yakinda beni halki polisten sogutmakla suclayacaklar ama zaten cok soguk olan bir seyi sogutmak da o kadar kolay bir sey degil. Tamam calistiklari kosullar belli ama mazaret mi bu insanliktan cikmak icin?

izmir

2007-01-16T23:48:00.000+01:00

Gelelim keyifli konulara. Dun yuruyordum Izmir'de. Yandan sokak saticisinin sesini duydum:

-Kebubeahha!

Bu ne ya, hangi dilde diye merakla donup baktim. Kestaneciymis ve aslinda soyle diyormus: Kestane kebüb!

Ozledigim aktivitelerden bir kacini yaptim Izmir'de. Ayakkabi boyatmak ve berbere gitmek gibi. Sonra ver elini Kordon. Kordon bana Angelopoulos'un filmlerini hatirlatiyor. Orada gordugum kadariyla Selanik Izmir'e bayagi benziyor (zamaninda yunan bir kiz bana cok kizmisti, 'biz Tesoliniki'ye Selanik diyoruz' dedigimde). Oturup deniz kenarinda elma cayimi ictim. Burada sokaktaki sesler cok hosuma gidiyor. Amerika'nin kucuk bir sehrinin merkezinde bir kahvede oturup da sessizlikten bunalip hasret kaldigim sesler: Insan, marti sesi (martinin teki cok yakinima zicti. etrafta piyangocu gormedigim icin vaziyetin cok tehlikeli olmadigina kanaat edip rahatladim ve oturmaya devam ettim), cay kasigi sesi, badem ezmeci, muzik derken adamin teki arabasinin alarmini kapamayi bir turlu beceremedi ve ben de seslere bir sure ara vermeye karar verdim...

dijital araba cekme

2007-01-16T22:32:00.000+01:00

Ulkemizde bir yenilige daha sahit oldum bugun. Dijital araba cekmeye yollarimizda ve kaldirimlarimizda bundan sonra siz de rastlayabilirsiniz. Olay soyle gerceklesiyor. Bir gorevli cekilecek arabaya halatlari gecirirken digeri de dijital fotograf makinasiyla arabanin suc mahallinde fotografini cekiyor. Bu sucunu inkar eden araba sahiplerini utandirmak ve ellerini cebe atmalarini kolaylastirmak icin dusunulmus olabilir. Ama ayni zamanda ceza odeme islemi sirasinda ufak bir ucret karsiliginda araba sahiplerine hatira fotografi da verilebiliyor olabilir kanimca ki durum boyleyse trafik ekiplerini bu girisimcilik ruhundan dolayi kutlamak gerekir. Bu sayede cuzdanindan fotograf cikarip gostermeye meyilli adamlarla kendimizi soyle muhabbetlerin icinde bulmamiz muhtemeldir:
-Bak bu en kucuk oglan, bu da ablasi seneye universiteye basliyor.
-Bu ne abi?
-Ha o bizim dogan slx gecen sene Kordon'da cekilirken.
-Sen de kaldirimin tam orta yerine parketmissin, helal olsun!
-Evet ama dogan'i satip Ford Tourneo almak istiyorum, yilin van'i secilmis Avrupa'da
...
Uzatmak mumkun.

istanbul 2

2007-01-16T08:54:00.000+01:00

12-23 yas arasini gecirdigim sehirde yillar sonra dolasirken tekrar tanimaya calisiyorum onu. Pinhani, "istanbul'da neyim var. ne kaldi ki kalabaliktan" diyor. Adeta kiskaniyorum bu sehri. Universitede okurken sevdigim semtlerin her kosesini bilirdim. Bazi yerlerde dolasmadigim ara sokak kalmamisti. Kimsenin normalde gecmedigi yerlerden yurumeyi severdim. Beyoglu'nun, Cihangir'in simdi her kosesine kafeler acilmis, o zaman sadece firin, bakkal, vs olan arka sokaklari, Portakal yokusunda bacalarindan gokyuzune pufur pufur kara soba dumani yayilan derme catma evlerin aralari, Tahtakale'den Sultanahmet'e daha once hic cikmadigim bir yokus bulmaya calisirken onume cikan icinde kuyumcularin, gumusculerin, vs oldugu han avlulari... O zamanlar benim sehrimdi. Simdi ise eski bir sevgili gibi, hem cok yabanci, hem de ansizin cok tanidik.

istanbul

2007-01-09T13:27:00.000+01:00

Icinde yasayan insanlara ragmen guzel mi hala Istanbul? 3 kisi bir araya gelince ayni seyler tartisiliyor. Saygisizlik, duyarsizlik, nezaketin zayiflik kabul edildigi, herkesin yuzsuzce uste cikmaya calistigi sehire kendini kabul ettiren bir "burasi dag basi" kulturu. Insan yurtdisindan gelince kendine kendine diyor ki, dikkatli olmak lazim, Amerika'da, orada burada soyle medeni, boyle guzel, buralar ne kadar ilkel deme simarikligina kapilmamali, kendi memleketine bu kadar yabancilasmamali.

Ama yabancilasmamak mumkun degil memleketin bu haline. Buna alismak, olanlara gozunu kapamak insan onuruna aykiri. Kabullenmektense yabancilasirim bu ulkeye... Bir yandan cep telefonuyla konusup bir yandan kirmizi isikta gecerken yasli teyzeye carpip bir ozur bile dilemeden hala yoluna devam etmeye calisanlara, koyunde akrabasi hastaneye kaldirilinca Fransa'dan apar topar ucakla gelen, saskin, ne yapacagini bilmeyen kadincagizi azarlayan havaalani calisanlarina, sokakta onlerinde olan zorbaliklara korktuklari icin ses cikarmadan yoluna devam edenlere yabancilasmazsam kendime yabancilasirim.

Ee o zaman nasil donecegiz biz bu memlekete? Donersek nasil mutlu olacagiz? Donmezsek mutlu olamayacagimiz 6 senedir yasadigimiz hasretle belgelenmis, onu sorgulamiyorum. Arada sirada dolastigim sokaklarda guzel bir muhabbetin icinde de bulmasam kendimi iyice umutsuzluga kapilacagim. Ben dogrudan gelemedim memlekete. Simdilik yapabildigim sey ancak yakinlasmak. Esyalarimi toplayip arabalarin tamponlarinda hala "support our troops" yazan Amerika'yi terkedip Almanya'ya tasiniyorum. Ama oradan nereye nasil gelecegim iste o zor mesele.

vize kuyrugu cilesi

2006-12-15T00:02:00.000+01:00

Almanya'ya gidebilmenin en onemli sartlarindan bir tanesi Alman vizesi almak. Ben de guzelinden bir tane almak icin girdim vize sirasina. Onceden randevum oldugu icin de umutluydum. Heralde oyle fazla beklemeden adam gibi sirama girip isimi hallederim diye. Ama randevu saati ayirdetmeden toplasan bir kalabaligin icinde buldum kendimi. Sirada tanistigi arkadasina kendinden sonraki gise sirasini vermek isteyenler, bir soru sorup cikacaklar (neyse ki bir arkadasa bakip cikmak isteyene sahit olmadim), aradan sokulan adamlar, seyahat acentacilari derken oldu mu sana ogle molasi. Sogukta 2 saat bekledikten sonra girebildigimiz konsolosluk binasindan bizi kapi disari ettiler, 1 saat sonra tekrar gelmek uzere. Neyse ki Alman konsoloslugu Izmir'in incisi Kordon'da. Gittim deniz kenarina, coktum konsolosluk binasini gorebilecegim bir soteye. Ve bu hareketimle falima bakmak isteyen Fatos ablanin ilgisine de mazhar olmus oldum. Cok direndim beni "cakirim guzelim" diye ikna etme cabalarina ama direnmek bosunaydi. Sonra ulan kahve fali disinda hic falima baktirmadim, bakalim ne yumurtlayacak diye verdim elimi. Avucumda taslar, kabuklar, nazar taslari, vs verilerek basladi fal seansi. Fatos abla gercekleseceklerden girdi, yuvarlak ifadelerle anlatti da anlatti herseyi. Yolumun gurbetten gectigini soyledi (konsoloslugun karsisinda dedem de soylerdi bunu) ve gonlumden ne koparsa onu vermemi istedi. Can alici cumle: "Parandan mi verecen, canindan mi verecen?" Ee istersen verme. Ben de verdim en ufak banknotumu ama yine de fazlaydi bence. Bunun uzerine bir de uzerimdeki nazari bozdu. Biraz daha para istedi ama olay mahallinden uzaklasip kendimi yine konsolosluga attim. Eksik evrakla geri donup siranin en basina girmeye calisanlara firsat vermeyerek sonunda isimi halledip ciktim. Kendimi Avrupa Birligi kapilarinda yalvaran hukumetim gibi hissetmekten alamadim. Dusmanimin basina gelmesin diyorum, kimse dusmesin konsolos kapilarina (ve de avrupa birligi kapilarina).

memlekette ilk kaziklanma

2006-12-14T23:02:00.000+01:00

Memlekete geldigimden beri ilk defa bir sey satin almaya calistigimda kaziklanmanin esiginden dondum. Sokakta yururken bir eczanenin vitrininde bir alana bir tane bedava lens solusyonu gordum. Benim de hem ihtiyacim vardi, hem de ilk defa Turkiye'de bir alana bir bedava goruyordum. Girdim aldim, ciktim. Cikarken bir baktim. Yuh 30 lira! Dedim 2 tanesi belki ama bir tanesi 30 lira nasil olur. Amerika'da en fazla 8 dolares. Bir sonraki eczaneye girdim. Sordum. Dedi adam 19 lira. Neyse ben hemen geri dondum ilk eczaneye. Amcam safa yatti, ecza depolarini falan aradi yalandan. Sonra 30 lirami geri verdi ve obur eczaneci zararina satiyo dedi. Tesekkur ettim aydinlattigi icin beni ve gittim obur eczaneden aldim 19 liraya 2 adet lens solusyonunu. En cok durust eczaneci uzuldu bu ise. Yazik dedi. Cikarken de hem aliskanliktan, hem de durumuma uygunluktan 'gecmis olsun' dedi.

Gercekten de gecmis olsundu bana. Daha gelir gelmez ilk serbest vurusta ters koseye yatsam cok moralim bozulacakti ama kastim, her gozume lens sivisini vicik diye siktigimda 'hay ben o kazikci eczacinin!' demekten kurtardim kendimi. Yani hikayenin ana dusuncesi gurbetten geldik diye alnimizda enayi mi yaziyo leyn! Ikinci ana fikir (ya da turkce derslerindeki sekliyle yan dusunce), ulan farketmeden amma kaziklaniyoruz her gun kimbilir...

tasinmak

2006-12-11T14:52:00.000+01:00

Bir keresinde evimin onunde uzakdogulu bir cift ellerinde fotograf makinasi ile yaklasmislardi bana. 10 sene once simdi benim yasadigim evde yasamislar, eski anilari canlandirmak icin ta Kaliforniya'dan kalkip gelmislerdi. Yanlarinda bir de velet vardi. Duygusal anlara sahit oldum. Surdaki agac o zaman da vardi, burasi da boyleydi dediler. Ben de evimin (onlarin eski evinin) onunde bir fotograflarini cekiverdim. Ve tabii kendime sormadan edemedim. Ben de 10 sene sonra kalkip gelsem ne hissederdim, bir sene yasadigim bu evi gormeye gelir miydim, onundeki feslefenler duruyorsa koklar, kekikleri kurutur, ufak domateslerden menemen yapar miydim diye merak ettim. Bu olaydan bir kac ay sonra da bu sefer tasinma sirasi bana geldi. Kitaplar kutulandi, gemiye verilip eski kitaya dogru ugurlandi. Bavullar yapildi, fazla bavullar dostlara emanet edildi. Esyalar satildi, arkadaslara verildi, atildi ve bir sekilde ev bosaltildi.
Evet, bakin bakalim alttaki 2 foto arasindaki 7 farki bulabilecek misiniz...

las vegas'tan san francisco'ya -1

2006-11-22T19:29:00.000+01:00

Rotarli ve kisa da olsa bir gezi yazisi yazmak gerekiyordu. Artik izledigimiz Amerikan filmlerinden midir nedir soyle dandirik bir arabaya atlayip Amerika'yi bastan basa gezme hayali eskiden beri vardi. Ama mesafeler o kadar goz korkutucu ki yillardir yakin yerler disinda oyle fazla bir yere arabayla gitmeyi goze alamadik. Gerci otobandan basip 8-10 saat araba kullandigimiz oldu ama benim aklimda olan birer serit gidis-gelis, etraftaki doga-heyvan-insan uclusuyle daha bir icice olabildigin yollar. Bu gezide biraz o eksikligi giderdik, araba sollamasi, yok kenarinda durup fotograf cekme, 'ulen bir onceki yol muydu acep?' diye geri donup baska toprak yola girme gibi yillardir hasret kaldigimiz butun faaliyetleri gerceklestirdik. Yol kenarinda durup incir, seftali almak gibi bir hayale ise bastan hic kapilmadik.

Baslangici Las Vegas ile yaptik. Sabahtan Grand Canyon uzerinde havalandik. Colorado nehrinin binlerce yilda milim milim actigi yariklardan olusan ilginc cografyayi tepeden izledik, Google Earth'te sanal olarak icinden uctugum kanyonun gercekte nasil bir sey oldugunu gorduk.
Colun ortasindaki kumar vahasi Las Vegas bir kere bile olsa gorulmesi gerek yer, gece fotografi cekilmesi yer diye diye kumar makinasi enflasyonu yasanan bu sirin ilimizde bir gun gecirdik. Lukus otellerden ici adeta bir ziraat harikasi, bahcivanlik zenaatinin doruga ulastigi Bellagio'yu sevdik. Gece su sovlari da cabasiydi. Asagidaki baglantidan bir kac foto gorulebilir.

Las Vegas ve Grand Canyon

grafik denemeler

2006-11-21T05:24:00.000+01:00

bu gece uzun ve muzikli. cektigim fotografin uzerinde fotosap'ta oynadim biraz...

panoramik takilmalar

2006-11-21T02:53:00.000+01:00

Gercek panoramik fotograflardan once boyle nasil gorunuyor, bir deneyeyim dedim. Bundan sonraki adim genis aciyla yanyana 9-10 birbiriyle kesisen fotograf cekip bunlari fotograf makinasiyla gelen yazilimda birlestirmek. Dikkat edilmesi gereken nokta polarize filtreyi kullanmamak bu fotograflari cekerken. Polarize filtre ozellikle gokyuzunun rengini koyulastirmakta ise yariyor. Gunes isiginin gelis acisina gore bu koyulugun rengi degisiyor. Tek bir fotografta bu koyuluk degisimi cok farkedilmese ya da rahatsiz etmese de bir kac fotografi yanyana dizince problem cikiyor.

Polarize filtre alirken filtrelerin 30 dolardan baslayip 200 dolarin ustune kadar ciktigini gormustum. Neredeyse fotograf makinasi parasinda filtrelerin nedir sirri diye merak edip gidip en ucuzundan almistim. Farkin ne oldugunu yavas yavas ogreniyorum. Ozellikle genis acili lenste ortaya cikan bir problem kalin polarize filtresinden kaynaklaniyor. Filtre cami ne kadar kalinsa gokyuzundeki koyuluk farki da o kadar artiyor. Neyse ki bu fotografi cekerken farkediliyor. Artik duruma gore lensin acisini biraz degistirip yeniden denemek gerekecek.

Keyifli sey fotograf cekmek! Lisedeki fotograf dersimizin gozunu seveyim, onun sayesinde fotograf bocugu isirdi kicimizdan karanlik odalarda. Gidip Polonya pazarindan zenith 122 almistik, Istanbul sokaklarinda dolasiktan sonra karanlik odaya saatlerce kapanip cikmamak universite sinavlarina hazirlik, dersane iskencesi, testlerle gecen bir senede ilac gibi gelmisti. Bir kac aktivite var yaparken insanin kendinden gectigi, zamanin nasil akip gittigini farkedemedigi. Mumkun oldugunca onlara ayirmak lazim hayati. Zorunluktan, is diye meslek diye yapilanlarla, bitis, cikis, eve gidis saatini gozleye gozleye bitiriyoruz hayatimizi..

ruzgarlarini yanlarinda tasiyan adamlar

2006-11-16T04:05:00.000+01:00

mukemmel ruzgar diye bir sey yok. butun gun esmeyen ruzgar tam kiyiya gelmisken guzel guzel esmeye basliyor. mukemmel fotograf diye bir sey de yok. tam deklansore bastiginda mukemmel isik coktan kaybolmus oluyor.

bunlari dusunuyordum bugun. lake wauburg'de keyifli ve ruzgarli bir aksam uzeri sorf tahtasinin uzerinde fisir fisir yol alirken. daha once sadece kano yaptigimiz, timsahlara, kartallara, balikcillara baktigimiz golde. acik denizdeki hafif kopekbaligi telasinin yerini timsah tedirginligine biraktigi golde yol alirken sorf yaptigim eski zamanlari dusundum. tam yorgun argin sahile dondugumde harika esmeye baslayan ruzgari, ben denize ciktigimda sonen ruzgari, hep neden daha hizli gidemiyorum dedirten ruzgari...

bir yandan sorf yapip bir yandan da bunlari dusunmeye firsat bulduguma gore ruzgar yine pek bir celimsizdi (haksizlik yapmayalim arada sirada ucurdugu oluyordu) ama cok sikayetci oldugum soylenemezdi. daha once gormedigim manzaralarla karsi karsiyaydim. tepede dolanan akbabalar, ben hizlanip uzerlerine geldigimde suyun icinden bir anda belirip acemice ucmaya calisan kus olan ama yuzmeyi ucmaktan daha iyi beceren anhingalar, her yaklastigimda ulen simdi burada timsah vardir, fazla yaklasmayayim deyip dondugum sık bitkili kiyilar.

ruzgarini yaninda tasiyan adami dusunuyorum. hic sikayet etmeyen ve mukemmel olmayan isiktan mukemmel fotograflar yaratan adami. bir bucuk saat sorf yaptim, hamlasmis kollarim agridi. bir kere bile suya dusmedim, kac kere gidip geldim. simdi dusununce en azindan bir kere suya dusmus olmak isterdim. yelkenle beraber havalara ucup agzinda balik kacan anhinganin tam tepesine konmak isterdim...

florida'da yasamak

2006-11-14T03:52:00.000+01:00

Florida'da bunca sene yasamak nasil bir seydi? Buraya ilk geldigimdeki ruh halini hatirliyorum. Istanbul'un trafiginden, kesmekesinden ve insanlarin dusuncesizliginden bunalmistim. Universitenin son senesine girdigimde sporsuzluk oyle basima vurmustu ki Levent'teki evden Gumussuyu'ndaki okula bisikletle gidip gidemeyecegimi ciddi ciddi dusundugumu hatirliyorum. Arabayla bile tutunmanin zor oldugu Istanbul trafiginde bisikletle bir haftadan fazla hayatta kalmayi amacliyordum (az yasa ama sipor yaparak yasa).

Daha oncesinde gittigim Almanya ve Hollanda'da haftalarca gunesi goremediginiz kapali gokyuzu beni tropikal bir adada yasamam gerektigine ikna etmisti. Tropikal olmadi ama astropikal bir yer buldum ve attim kendimi bol palmiyeli Florida'ya. Ilk geldigimde karsilastigim nem, sicak ve bir kac kere sirilsiklam oldugum yagmurlar beni biraz sarsti ama sonrasinda 7-8 ay limonata gibi bir iklimle karsilasinca bir simardim pir simardim, bir sort-tisort ve de bir cift terlikten fazlasina ihtiyac duymaz oldum. Bu bakimdan yasamasi guzel ama sonrasinda gidecegin yere alismasi zor olacak bir mekan Florida.

Baska alisilan bir sey de dogal hayat, nehirler, kaynaklar, hayvanatlar. Yandaki fotodan goruldugu uzere dogal hayata saygi konusunda burada kaldigim surece cok fazla bir sey ogrenemedim ama bol bol kamp, kano, sambrel yapma imkani buldum.
Insan bir de bir yerden giderken ulen sunu da yapsaydim, bunu da yapsaydim diyor ya ben de son bir ayda kendimi degisik aktivitelere verdim. Bunlardan bir tanesi duvar tirmanisi ki bayagi keyifliydi. Hanover'de kaldigim mahallede buldugum ilk duvara mahalle sakinleri mudahale etmedigi surece tirmanmayi planliyorum (duvar tirmanmak, duz duvar tirmanmak, vs ile ilgili esprileri simdiden teessufle karsiladigimi bildiriyorum). Cok duz olmayan bir duvara tirmanmak yanda goruldugu gibi bir sey. Diger merak saldigim bir sey ise timsahli golde yelken yapmak. Aslinda okulun golunde yelken yapabilmek icin yelken karti almak gerekiyordu, benim de cok ugrasmaya niyetim yoktu ama gecen haftasonu golun uzerinde harika bir ruzgarla karsilasinca ve de adamlarin bir adet ruzgar sorfu oldugunu ogrenince bu sorfu kullanabilmek icin yelken kartini almaya karar verdim. Dandirik bir yuzme ve yazili sinavini gectim. Yanda gaza gelip yelken terimlerini ogrenmek icin yaptigim cizimi goruyorsunuz. Sonra geldi sira pratik sinava. Golun ortasinda yelkenlimle manevra yaparak bogulmak uzere olan bir can simidini kurtariyormus gibi yaptim. Bir sonra yapmam gereken sey ise yelkenliyi ters cevirip sonra teknenin altindaki salmaya abanarak tekrar duzeltmekti. Ters cevirme konusunda hicbir problem yasamadim zira eskiden cok sisme bot cevirip suda altina girmisligim vardir. Ama gel gelelim teknenin arkasina yuzup salmaya tirmanmaya hazirlanirken salmanin kayip suya dustugunu farkettim. Ben salmayi bulana kadar ise yelken diregi dipteki camura gomulmus bulundu. Tabii burada bir ara not duserek golde bol bol timsah oldugunu da (gerci fazla buyuyen timsahlari baska insansiz bolgelere naklediyorlar ama, ama iste..) hatirlatmakta fayda var. Boyle stresli durumlarda genelde kendime bosver salla gitsin, ilerde cocuklarina hatirlatirsin deme egilimim var ama bu sefer timsahlarla aramizda anlatmaya deger bir sey gecmesi halinde ileride bunu benim degil de muhtemelen baskasinin anlatacagini dusunmeden edemeyip hareketlerimi hizlandirdim, maymun gibi teknenin altina tirmanip butun agirligimla abandim da abandim. Tam sahilden yardim geliyordu ki tekne yavas yavas hareket etmeye basladi, yelken dibin butun o guzelim camuruyla beraber tekrar gun isigina cikti. Boylece ben de yelken kartimi almaya hak kazandim. Bundan sonraki macera timsahli golde ruzgar sorfu...

amerika defterini kapamak

2006-11-13T21:14:00.000+01:00

Yeni bir ulkeye yeni bir blogla baslayalim dedim ama bunu henuz Amerika defterini kapamadan yapmaya karar verdim. Senelerdir elin Amerika'sindayim. Simdi bir kac sene elin Alamanya'sinda olacagim. Benim icin ilginc bir gecis olacak, belgelemek istedim. Bebegi olanlar artik bebekleri icin blog aciyorlar, geriye bir belge kalsin diye. Ben de ayni seyi yapiyorum bir bakima. Ileride donup baktigimda "ben Almanya'ya goc ettigimde demek ki boyle bir ruh halindeymisim" demek icin.

Eski blogun varolus amaci mizahti. Mizahtan uzak kalabilecegimi sanmiyorum. Ama farkli bir seyler yapmaya da niyetim var. Gecen sene ilk defa yazmaya basladigimda sanal alemde tanimadigim (ve de tanidigim) insanlarin yazdiklarimi okumasi konusunda cok rahat degildim. O yuzden butun yazilarim esprili bir uslupla yazilmisti. Kisisel olan bir seyi ortaya dokmek insani ister istemez huzursuz ediyor, ne kadar okunmak ve begenilmek aranan bir sey de olsa. Ben de gecen sure icinde biraz rahatladim, biraz aman be kim okursa okusun, ben istedigimi yazayim moduna girdim. Teshircilikten uzak durarak hayatimin su ilginc doneminin belgeselini cekmeye karar verdim burada. Mizahtan uzak duramayacagimi da soylemis miydim?

Almanya'ya tasinma durumu belirince ben de yavas yavas alamanci rolune hazirlamaya basladim. Ilk is sandaletlerden basladim. Zamaninda 2 kere Almanya'ya gitmistim. Ikincisinde Munih'in oralarda, Alman bir ailenin yaninda 3 ay kalmistim. Alman ya da daha dogrusu Bavyera kulturunu yakindan tanima firsati bulmustum. Ama bu sefer daha uzun kalicak olmak beni biraz tedirgin ediyor ve illa beyaz corap ustune sandalet giymek gerekip gerekmedigini ozellikle merak ediyordum. Buna bunyeyi alistirmak icin yavastan uygulamaya gecmeye karar vermistim ki bir gece uykumdan "e sen simdi deri sort ve tuylu sapka giymeye de kalkar, tam bir Oktoberfest maymununa cevirirsin kendini" nidasiyla uyandim soguk terlerle. Sabah ilk is ustteki fotografi cektirdigim ayni noktaya gidip bu sefer baska bir poz cektirmek oldu. Aklimda Almanlar'in bu sekilde bizi Avrupa Birligi'ne alip almayacagi konusunda derin supheler vardi ama sandalet sayesinde Avrupa'ya girmektense misafir terligiyle Osmanli'nin mirasini canlandirmaya calisirim diye teskin ettim kendimi.